Rijk met regendruppels

Life is not about waiting the storm to pass, it is about learning to dance in the rain

Vanmorgen zag ik een foto die mij kippenvel bezorgde: twee kleine Afrikaanse jongens hangen met hun bovenlijf uit een stilstaande, grote witte auto. De auto staat aan de kant van de weg geparkeerd, grote groene bomen in de achtergrond. Het ene jongetje wijst naar de grond. De ander heft -met de vuisten licht gebald- zijn gezichtje naar boven, zijn mond wagenwijd open. Het onderschrift van de foto luidt: ‘Mama, it starts to rain!’

Het kippenvel kreeg ik niet van een mogelijke gedachte aan koude regendruppels op mijn lijf. Ik kreeg het van het eenvoudige geluk dat van de foto afspat. En daar dacht ik aan terug toen ik vanmiddag aanwezig was bij een congres van zorginstellingen en gemeenten over de veranderingen die per 1 januari aanstaande zijn. Drie megagrote veranderingen, die op de korte of langere termijn veel Nederlanders zullen treffen. Die gebracht worden onder de noemer ‘de zorg dichterbij de burger organiseren’, maar waar ondertussen een stevige bezuinigingsoperatie in verweven is.

Dat onze samenleving uit zijn jasje is gegroeid, is al langer duidelijk. De grenzen van meer, groter en beter zijn al langere tijd overschreden. We kunnen niet meer betalen wat we willen: álles. De financiële crisis is hier slechts een symptomatische uiting van. We moeten ons samenleven herdefiniëren, samen vaststellen wat we voor iedereen bereikbaar willen laten zijn en wat de keuzemogelijkheden zijn waar een ieder voor kan kiezen als de inhoud van de portemennee het toelaat.

De medische wetenschap kan meer dan we nog kunnen betalen (en wellicht ook dan kwaliteit-van-leven-technisch wenselijk is). We gunnen onze ouderen en kansarmen beter dan ze nu krijgen. Dat kan alleen als we -allemaal- samen (weer) aan de slag gaan. Weer, omdat er een tijd was waarin voor elkaar zorgen geen maatregelen en publiekscampagnes van de overheid vereiste. En allemaal samen, omdat we samen meer kunnen bereiken en verder kunnen komen.

En dan gaat het wat mij betreft niet over welvaart. Hoeveel auto’s moeten er voor de deur staan om gelukkig te zijn? Hoe vaak moeten we op vakantie? Hoeveel kledingkasten moeten uitpuilen? Hoeveel voedsel moet er in de prullenbak? Hoeveel prullaria moeten we hebben van duurkope winkelketens? Nee, dan gaat het over iedereen een gelijke hoeveelheid basaal geluk in het leven gunnen. Er is een land waar het bruto nationaal geluk wordt gemeten in plaats van het bruto nationaal product. Wij zijn het niet. Veelzeggend toch?

Veranderen moet, maar doet pijn. Dat begrijpen en accepteren we allemaal, behalve als het onszelf of onze nabije omgeving betreft. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen leven en de keuzes die hij daarin maakt. Maar wat zou het mooi zijn als we elkaar een beetje meer helpen in het vinden van geluk. En dan denk ik terug aan die foto die ik vanmorgen zag. Die jongetjes hebben in materiële zin lang niet zoveel als wij, maar zij zien en vinden geluk in regendruppels. Als ons dat ook zou lukken, wat zouden wij dan rijk zijn!

Advertenties

3 gedachtes over “Rijk met regendruppels

  1. Saar zegt:

    Wat heb je dat mooi geschreven! Inderdaad, we zullen moeten stoppen met altijd maar meer te willen. Het is alsof we ezeltjes zijn die ze een wortel voorhouden. Als ik dit en als ik dat… Maar uiteindelijk krijgen we de wortel nooit. Geluk bereik je niet door veel te hebben of veel te doen, maar door te appreciëren wat je hebt.
    We zullen het uiteindelijk met minder moeten doen, maar voor veel mensen is minder ook nog altijd genoeg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s