De stilte van het bospad

Vandaag lijkt wel de stilste dag van het jaar. Het was doodstil toen ik vanmorgen met Knoet wandelde. Voor het eerst sinds weken waren de roodborstjes nog niet wakker en anders maakten ze in ieder geval geen geluid. Er vielen geen druppels en geen blaadjes van de bomen. En deze keer trof ik zelfs geen vroege fietsers, automobilisten of wandelaars. Ik realiseerde me dat dit het begin is van de donkerste weken van het jaar.

Ik heb de ochtend vrij vandaag. Best lekker. Geeft me de gelegenheid me te laten kraken 😉 en daarna even wat boodschappen te doen, bij de bloemen- en plantenman op de markt en in de drankzaak. Op de markt lijk ik wel de eerste klant. De fietsenmaker, waar ik even snel iets wilde laten controleren, is nog niet eens open. En helaas geldt dat ook voor de slijterij. Change of plans dus. Ik besluit lekker te gaan steppen en daarna wat in de tuin te werken.

Ook het steppen gaat gepaard met stilte. Geen letterlijke, maar wel een figuurlijke. Ik let alleen op mijn fysiek en dat van mijn hond. Zij draaft en kijkt afwisselend blij en opgewonden. En ik tel mijn stappen en let op mijn houding. Geen ronddwarrelende gedachten of hersenspinsels.

Oorspronkelijk wilde ik in de ochtend ook nog een uurtje thuiswerken, maar die heb ik inmiddels uit mijn agenda geschrapt. En als ik een blik werp op de statistieken van mijn blog, zie ik dat een van de lezers De snelweg en het bospad heeft gelezen. Ik besluit dat verhaal ook nog eens te lezen. En je weet het: toeval bestaat niet.

Ik realiseer me ineens dat ik van ver gekomen ben. Ik heb definitief de afrit naar het bospad gevonden. Waar ik vroeger wat onrustig werd op het bospad en snel weer terugging naar de snelweg, is het nu eigenlijk andersom. Vandaag is niet de stilste dag van het jaar. Vandaag is er net zoveel lawaai als andere dagen (alhoewel de roodborstjes écht stil waren). Alleen weet ik nu waar ik de stilte kan vinden. Niet buiten, maar in mijzelf.

En dat is precies de reden waarom het niet uitmaakt dat de winkels nog gesloten waren. Het moest zo zijn dat ik iets anders met mijn tijd en aandacht ging doen. Lief zijn voor het lijf dat weer rechtgezet was, genieten van de dingen waar het om gaat. In vrede alleen kunnen zíjn met mijzelf, zonder anderen en zonder dóen. Met een hete kop koffie, de laatste nieuwe plantjes in de tuin en een rozig slapende hond aan mij zij.

Advertenties

Een gedachte over “De stilte van het bospad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s