Winterse capriolen of een maffe muts

We moeten er samen hilarisch hebben uitgezien voor nietsvermoedende voorbijgangers…

Het is dik na het middaguur als ik mij de luxe en vooral ook gezonde activiteit permitteer om tijdens het thuiswerken een flinke wandeling met Knoet te maken. Ik heb voor de gelegenheid mijn bakje kwark snel en achter de laptop gegeten.

Het is gruwelijk koud en er waait een ijzig snijdende wind, waar ik nog niet aan wil wennen na die prachtig zachte herfst in oktober en november. Ik ben onopgemaakt, maar omdat ik mijzelf van top tot teen stevig heb ingepakt, zal dat niemand opvallen. Alleen mijn ogen en het puntje van mijn neus geef ik bloot aan de elementen, evenals de paar blonde lokken die ik quasi nonchalant onder mijn beige met fuchsia gemêleerde muts vandaan laat piepen. Zij is daarentegen -als altijd- naturel verkleed als een kleine ijsbeer.

Aan het einde van onze wandeling contrasteert haar ruwe witte vacht als in een reclamefoto met de gevallen rode naalden van de moerascipres bij de eendenvijver. Al weken wil ik over deze boom schrijven en eindelijk heb ik een mooie aanleiding. Nooit geweten dat ik zoveel exotisch klinkende bomen in mijn woonwijk heb staan. In een straal van honderd meter zo vijf! En niet de kleinste!

Het is de enige naaldboom waarvan de naalden uitvallen. En het heeft lang geduurd voordat ik in de gaten had dat het een naaldboom is. Zo fijn zijn de naaldjes, en bovendien aan elkaar verbonden alsof het filigraindunne blaadjes zijn. Het schijnt het nationale symbool van Mexico te zijn, deze boom. En een tak van de moerascipres wordt gebruikt in het artsensymbool, de aesculaap.

Maar goed, we moeten er dus hilarisch hebben uitgezien voor nietsvermoedende voorbijgangers. Ik door mijn winterse verpakking en Knoet, vanwege de manier waarop ze winterse capriolen uithaalt. Van het begin tot het einde van onze wandeling rent ze, springt ze en doet ze andere gekke dingen. Ze snijdt al springend een bocht om een buxushaag verkeerd af, waardoor ze met vier poten tegelijk middenin de haag belandt. Ze schrikt van een andere hond, zodat ze heel hard de hondenspeeltuin uit wil springen en pardoes tegen het gaas aan duikt. En ze draait rondjes om bomen terwijl ze vast zit aan de hondenriem, waardoor ze een zichzelf lancerende draaimolen op de kermis lijkt.

Al met al had zij het volgens mij gewoon net zo koud als ik. En besloot ze dat alles beter was dan het warm te krijgen door zo’n maffe muts ;-).

3 gedachtes over “Winterse capriolen of een maffe muts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s