De lessen van de maan

Het is donker, koud en mistig als ik voor de avondronde naar buiten stap. Er is niemand op straat. Alleen Knoet, ik en de maan. Vol en helderwit staat ze aan de zwarte hemel. De laatste volle maan van dit jaar. Bloedmaan heet ze, omdat vroeger bij deze maan een laatste dier werd geslacht voor de winter inviel.

Als ik zo in het donker loop, realiseer ik mij dat de maan mij heeft geholpen om niet meer bang te zijn. In het donker, alleen met de hond bijvoorbeeld. Dat is wel iets wat bij mij hoorde. Angst. Angst voor wat er kan gebeuren. Die maakte dat ik alles wilde controleren, zekerheid trachtte te creëren in mijn leven. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik me realiseer dat zekerheid niet bestaat en dat controle hebben een illusie is. En dat het ook niet nodig is. De maan heeft, ongeacht wat er gebeurt, haar loop langs onze aarde. En zo is het ook met mij. Er gebeurt wat er gebeurt, omdat alles een reden heeft.

Het is de volle maan om stil te staan bij het afgelopen jaar. Om terug te kijken naar wat ik heb geleerd, wat ik achter me wil laten, loslaten. En wat ik wil meenemen naar het nieuwe jaar. Als vanzelf doe ik ook dat tijdens de vroege ochtendwandeling met mijn hond. Het eerste stuk loop ik richting ondergaande volle maan. Ik geniet dubbel van het uitzicht, omdat het nu nog prachtig helder is en er voor later op de dag regen wordt voorspeld.

Als we om het witberijpte gras heen lopen, richting huis, weet ik dat het geen toeval is dat ik de ochtendronde deze kant om loop. Er gebeurt nu letterlijk wat ik figuurlijk meeneem het nieuwe jaar in: ik loop naar een ontzagwekkend mooi verlichte ochtendhemel. Ik zie een warme okergele gloed en een groene glans, overgaand in diep middenblauw met een enkele donkergrijze wolkenflard.

Het is ook de maan om dankbaar te zijn. Voor grote en kleine dingen in het afgelopen jaar. Die zijn er, talloze. Momenten en mensen die mij het afgelopen jaar steunden, toelachten, bemoedigden, iets leerden en me deel van het geheel deden voelen. Zoals vanmorgen rond een uur of tien, toen ik met Knoet aan het steppen was en voor mij een man wandelde, met een grote boodschappentas.

Ik zag dat hij om de paar meter bukte en iets opraapte. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het rommeltjes waren die hij opraapte. Blikjes, snoeppapiertjes, plastic zakjes. Alles wat door anonieme anderen gedachteloos weggesmeten was. Het ontroerde me. Zo’n grote, stoere man die rommel van anderen opruimde. Belangenloos. ‘Gewoon’ voor een mooiere wereld. Toen ik langs hem stepte, lachte ik naar hem en bedankte hem met: ‘Goeie actie!’ Hij was zichtbaar blij met mijn compliment. En ik stepte lachend en vol energie verder. Als het zo makkelijk is om het leven mooier te maken, waarom doen we dat dan niet ‘gewoon’ allemaal?!

Advertenties

Een gedachte over “De lessen van de maan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s