Eindeloze tijd

Vandaag fiets ik na een lange trainingsdag in het donker terug naar huis. Ik ken de route goed, al neem ik vandaag niet het verlaten fietspad langs de hei en de snelweg, maar het nieuw aangelegde fietspad langs de doorgaande weg. Daar is het drukker en gek genoeg voelt dat, zeker aan het begin van de winter, veiliger.

Op mijn fiets zit een tellertje, waarop de gefietste meters voorbij schieten. Mijn mp3-speler is leeg en dat maakt het tellertje, zo in het donker, een aangenaam tijdverdrijf. Liever had ik meegezongen met wat zich in mijn oren aandiende, maar het is niet anders. Voordeel is dat de duisternis en het tellertje mijn volgetrainde hoofd leegmaken. Het geeft ruimte die ik -letterlijk en figuurlijk- gedachtenloos had kunnen vullen met muziek. Nu kriebelt een gedachte in mijn brein. Over tijd. Eindeloze tijd op de fiets.

Over het besef van tijd en of dat nu eigenlijk wel bestaat. Dag in, dag uit, fiets ik ongeveer 15 kilometers tussen werk en thuis en alhoewel de kloktijd steeds zo’n 40 minuten aanwijst, zegt mijn gevoel soms te kruipen en dan weer te vliegen.

Het doet me terugdenken aan een moment in mijn leven toen mijn tijdsbesef volledig verdwenen was. Ik lig in mijn bed. De lampen zijn aan en er lopen mensen druk heen en weer. Ik heb soms mijn ogen open, dan weer dicht. En steeds weer komt die pijn. De pijn die ik niet wil, probeer te weerstaan en toch ook weer niet, omdat ie mij met elke scheut dichterbij nieuw leven brengt. Ik bevind mij midden in de bevalling van mijn eerste kind. De tijd was niet relevant, leek niet te bestaan. Het is ook gewoon weg uit mijn systeem. Ik haal het nu en dan terug met het briefje waarop de weeëninterval beschreven staat, eerst in mijn handschrift en later in die van manlief. Tot het moment dat er geen houden meer aan was en we met piepende banden naar het ziekenhuis moesten rijden.

Een ander moment in mijn leven was het precies omgekeerd. Ik was me bewust van elke minuut, van elke seconde, van elke nanoseconde. Ik stond te douchen op de ochtend van de crematie van mijn moeder. Ik ontsteeg mijzelf en zag mijzelf staan onder die gloeiend hete douche. Zag elke routinematige handeling in de vertraging. Ik kon mijzelf uittekenen tot in detail. Datzelfde geldt voor de douche, de shampoofles, de spons met het zachte, witte schuim, de waterdruppels op het douchescherm. Elke beweging vertraagde naar eeuwigdurend, elk beeld vergrootte tot immense proporties.

Is het toeval dat de momenten waarin de tijd voor mij zo anders was te maken hebben met situaties van leven en dood? Ze zeggen dat tijd niet bestaat. Dat wij mensen tijd hebben uitgevonden om ons leven aan ons zelf te verklaren. En waar je vroeger wijs was als je alles wist, ben je nu wijs als je weet dat je het niet weet. Ik weet niet of tijd bestaat. Maar ik weet wel dat ik, de ene keer gedachtenlozer dan de andere, geniet. Geniet van het moment. Het moment dat me gegeven is. Het moment dat ik mijzelf geef. Van begin tot eind, hier en nu, zoals de eindeloze tijd op de fiets.

Advertenties

3 gedachtes over “Eindeloze tijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s