Niemandsdag

‘Zo, het nieuwe jaar is begonnen.’
‘Nee hoor.
Gisteren was een vrije dag.
Vandaag nemen veel mensen een vrije dag.
En morgen is het weekend.
Dus eigenlijk begint 2015 pas op maandag 5 januari.
We zitten in een stukje niemandsjaar.’
‘Heerlijk!’

Aldus Sigmund, de strippsychiater uit de Volkskrant, vandaag in gesprek met een van zijn cliënten. Ze omschrijven het treffend. Vandaag is een stukje niemandsjaar. Geen feestdag, geen werkdag, geen weekend. Maandag, dan begint het circus, het ‘échte’ leven, weer.

Wat ik doe op zo’n dag? Tegen de gewoonte in werk ik vandaag de Kerstboom er al uit. De weekenddagen zijn de enige logische, maar toch ook een beetje zonde, om zo’n enorme klus aan te pakken. En omdat manlief vandaag wél moest werken en ik weet hoe fijn het is om in een schoon, leeg, fris huis thuis te komen, grijp ik ‘niemandsvandaag’ aan als ideale dag.

Met alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, kost het mij geen enkele moeite om de boel de boel te laten om half twee. De Kerstspullen zijn naar boven en de woonkamer is leeg, maar best wel vies. Ik heb evenwel om twee uur in de Ooypolder afgesproken om te gaan wandelen. En afspraak is afspraak.

Knoet is het vuurwerk van de afgelopen dagen vergeten bij het zien van de woeste golven van het water waar we omheen lopen. Het lijkt de zee wel, met heuse schuimkoppen en krijsende meeuwen in de strakblauwe lucht. We verheffen onze stemmen om boven de wind uit te komen en nemen minutieus onze feestdagen door. Fijn dat ze er waren en fijn dat ze weer voorbij zijn.

In de luwte, aan de overkant van het water, stappen we over op minder volume in onze stem en gebruiken we de overgebleven energie om ons een weg te banen door modder en onze wensen, hoop en verlangens voor 2015 uit te spreken: rust en huiselijkheid, drukte en chaos, werk en vakanties, we zien het met vertrouwen tegemoet.

De verstilling komt aan het einde. De zon staat laag aan de hemel. We stappen van de modderige paadjes af en lopen door niemandsland. De rottende planten voelen zacht onder onze modderige wandelschoenen. Ik til Knoet op; de distelachtige planten hebben gewonnen van haar zachte voetkussentjes. We maken een selfie, klimmen over het hek richting de dijk en stappen energiek naar het huiskamercafé voor een kop warme chocolademelk met slagroom.

De wandeldag komt ten einde als de zon bijna ondergaat. Ik rijd over de dijk terug naar huis. De wuivende rietpluimen, de stille bootjes, de dobberende eenden en ganzen maken het plaatje ontzagwekkend. Tinten geel en grijs vechten om mijn aandacht. Ik houd mijn blik op de weg en kijk vooruit naar het wegpoetsen van de Kerstrestanten in mijn woonkamer. Over twee uur komt manlief thuis. Vijf minuten daarvoor zijg ik neer op de bank. Voldaan en tevreden, met een leeg hoofd in een fris huis. Knap toch, op Niemandsdag?!

Advertenties

2 gedachtes over “Niemandsdag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s