Woorden uit het hart

De zon schijnt vanmiddag. Net zoals afgelopen woensdag, toen ik met de hond liep te wandelen en mijn lieve, maar o zo verdrietige vriendin belde. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen’, zeg ik tegen haar over het onverwachte bericht dat haar broer maandag is overleden. Zij ook niet zegt ze. Niemand weet wat ie moet zeggen in deze verdrietige situatie. Zó midden in het leven, zó geliefd. Maar ook zó in gevecht met de draken van het leven.

Ik vraag haar of er iets is wat ik voor haar kan doen. ‘Je schrijft altijd mooie woorden. Schrijf maar mooie woorden. Dat zou ik wel fijn vinden.’

Vanmiddag spreekt ze de woorden uit tijdens een indrukwekkende en persoonlijke herdenkingsbijeenkomst. Er zijn ontzagwekkend veel mensen. En we zijn stil. Doodstil. Behalve de paarden die zachtjes hinniken in de stal. Tot de paardenkoets met daarachter een lange stoet verdrietige mensen naar de begraafplaats vertrekt. Terwijl de zon schijnt op de versgevallen sneeuw.

Wat als

Het leven doorgaat
en tegelijkertijd
plots tot stilstand komt

Het onmogelijke gebeurt
en het onvoorstelbaarste
de waarheid wordt

De mist in jouw leven
ruimte had gelaten
voor een andere weg

Wat als
wat als
niet zou bestaan

Dan zou jij
niet zo voelbaar zijn
nu niet verbinden
in onmetelijk verdriet

Wat als

Het rauwste verdriet ooit slijt
en de liefde overwint
en jij voor altijd
in onze harten blijft

Ter nagedachtenis aan de broer van mijn lieve vriendin E
11 september 1959 – 19 januari 2015

Advertenties

2 gedachtes over “Woorden uit het hart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s