De sirenes van Dirk Zultsnijder

Of het nu een 1 aprilgrap was, of een musical, of een creatief antwoord op een van de vragen die bij ons binnenkwam, het maakte niet uit. Collega J had altijd een antwoord paraat. Of een naam, zoals het pseudoniem waaronder hij columns in ons cliëntenblad schreef: Dirk Zultsnijder (waar haal je het vandaan?!).

Waar het voor mij pure noodzaak was om naar cursussen Creatief denken te gaan, moest hij wel eens afgeremd worden in zijn grappen en grollen. ‘Nu even serieus, wat gaan we doen?’ Waarop dan weer een even gek idee of out-of-the-box-gedachte kwam. Een van zijn laatste en levensechte grappen was, paradoxaal genoeg, dat ie mijn collega H wezenloos liet schrikken door te doen alsof hij dood was.

Vanmiddag om 12 uur denk ik -weer eens- aan hem. Zoals zo vaak. Eigenlijk bijna elke dag. Maar vandaag in het bijzonder. Omdat het deze maandag een jaar geleden is dat hij niet kwam opdagen op het werk. Ik kan de film van wat er volgde zo weer afdraaien. Maar dat doe ik niet. Liever denk ik terug aan het plezier dat we hadden. 18 jaar lang, nagenoeg elke dag. We zagen elkaar zo vaak en zo veel, dat ons afscheidsgrapje ‘Tot straks‘ was. Of er nu een uur, een dag, een weekend of een lange zomervakantie tussen zat.

Maar goed, vandaag om 12 uur gingen, zoals elke eerste maandag van de maand, de sirenes in Nederland. Ooit had hij bedacht dat dit de dag moest zijn waarop wij onze maandelijkse nieuwsbrief de organisatie zouden insturen. Ik kan me niet eens meer herinneren of het ooit echt zover gekomen is, en eigenlijk is dat ook helemaal niet belangrijk. Veel belangrijker is dat wij elke maand weer, als de sirenes gingen, ook toen de nieuwsbrief al lang weer ter ziele was gegaan, elkaar aankeken en zeiden: ‘Het is weer tijd!’

Eigenlijk denk ik dat hij het wel een goeie grap zou hebben gevonden. Dat ie is overleden op de eerste maandag van de maand. Op de dag van de sirenes. Die voor altijd met hem zijn verbonden. Morgen, de datum van zijn overlijden, gedenken we hem op het werk. Als creatieve, lieve, gekke en soms irritante collega. Zwart was zijn lievelingskeur. Daarom dragen we morgen allemaal iets zwarts. Om te vieren dat ie meer dan onze collega was …

Advertenties

3 gedachtes over “De sirenes van Dirk Zultsnijder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s