Sneeuwballente

Als ik zin heb om een ommetje te maken, trek ik mijn wandelschoenen aan en loop ik zo de natuur in. Die luxe heb ik op mijn werk nog meer dan thuis. En alhoewel het mij soms moeite kost mij los te rukken van het werk, doet het me altijd weer goed om naar buiten te gaan.

Zo ook gisteren. Hoofd beetje watterig, dus hup, niet zeuren, eruit. En weer stelt de natuur mij niet teleur. Het zingt en het bruist er, er groeit altijd iets en er begint zelfs al het nodige te bloeien. De natuur is eigenlijk net een ijsberg, ik zie alleen het topje maar. En in de lente lijkt ze ook wel een sneeuwbal, die klein begint en zachtjes rolt. Maar als ze eenmaal op snelheid is, wordt ze sneller (en) groter, en voor ik het weet barst ze uit haar voegen!

Als ik bijna weer naar binnenga, hoor ik een roffel. Een korte of een lange? De kleine of de grote specht? Niet één, maar twee hoor ik er. Korte roffels, kleine spechten. Ik kijk naar boven en speur de bomenhemel af. Ik ontdek er een in het web van nog kale takken en takjes. Ik begrijp nu wat Kahlil Gibran schreef: Bomen zijn gedichten die de aarde in de lucht schrijft.

Laat de lente maar openbarsten, jubelt mijn hart als ik vanmorgen vroeg in de mistige duisternis met de hond wandel en in alle stilte, heel zacht en zuiver, een merel hoor zingen. Want dat vind ik het mooiste lentegeluid dat er bestaat. De stem van de merel. Omdat die mijn hart laat meerollen op de sneeuwbal van de lente.

Advertenties

Een gedachte over “Sneeuwballente

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s