Hond op hazenpad

Sinds een week of drie laat ik Knoet los op het ‘hondenpaadje’. Durf ik haar los te laten. Want Jack Russels staan natuurlijk bekend om hun jachtinstinct en reken maar dat zij het heeft: dat bewees ze immers op de eerste dag dat ze bij mij kwam wonen.

Maar goed, na die eerste ervaring is de tuin dus hermetisch afgegrendeld en klimmen alleen de poezen nog met capriolen via de omheining en een stevige tak van de blauwe regen de tuin in en uit. En Knoet ging de eerste vijf maanden alleen door de voordeur naar buiten met een riem om haar nek. Op een paar ongelukjes na ;-).

Op een koude winterochtend durf ik het wel aan. Het hondenpaadje is een pad van ongeveer driehonderd meter lang. Links van mij een langgerekte eendenvijver zonder noemenswaardige eenden en een brede hondenpoepstrook. Rechts van mij een haag, een omheining met grote gaten in het gaas en dan een enorme weide, die in de zomer vol jonge stieren staat. Vanaf het rechte stuk waag ik de gok en maak ik de riem los van de halsband. Ze sprint er vandoor.

Ik schrik ervan. Roep haar naam. Ze stopt abrupt, kijkt vrolijk om en zet vervolgens de sprint in mijn kant op. Gelukkig. Mijn vertrouwen groeit met sprongen. Tot die zaterdagmiddag anderhalve week geleden. Bij hoge uitzondering heb ik in de middaguren al een wijntje gedronken en besluit ik  Knoet voor het eten vast uit te laten. Ik loop wat dromerig het paadje op en haak de hond los.

Halverwege het pad kijk ik naar rechts en zie ik twee hazen zitten. Ik kijk voor me, daar loopt Knoet. Ik kijk weer naar rechts en registreer: twee hazen – … – twee potentiële hondenhapjes. Mijn ogen zwenken in slow motion weer naar voren: weg Knoet! Voordat ik ook maar heb kunnen nadenken over wat er zou kunnen gebeuren, is Knoet door het grofgegate gaas naar de hazen gesprint. En voordat ik ook maar haar naam heb kunnen roepen of een ander woord uit mijn mond heb kunnen laten komen, is ze zo klein als een wit puntje aan mijn horizon …

Daar sta ik dan: met riem, zonder hond. Roepen heeft geen zin. Even ben ik in twijfel. Wat nu? Ik besluit over het gaas te stappen, de schemering in. Ik wil niet het risico lopen mijn hond niet gezocht te hebben voordat het donker wordt. Gelukkig gebeurt wat ik had verwacht: de hazen waren sneller dan de neus van mijn hond en hebben zich in veiligheid kunnen brengen. Het witte stipje wordt langzaamaan weer hond, maar niet in de rechte weg die ze op de heenweg heeft gevolgd. Ze voelt waarschijnlijk wel dat Vrouwtje er iets van vindt.

En Vrouwtje? Die heeft weer een boel geleerd; Geen wijntjes meer in de middag, geen losse hond meer in de schemering en bovenal: altijd vertrouwen hebben in een goede afloop. Het weerhoudt me er evenwel niet van om op een zonnige dag als vandaag, wandelend over het hondenpaadje en Knoet het jachtpootje te zien optillen, vast waarschuwend te roepen: Knóet, paaasterrrrop!

Advertenties

5 gedachtes over “Hond op hazenpad

  1. Saar zegt:

    Het soort hond dat je hebt, maakt inderdaad wel een groot verschil bij het los laten. Onze border collie komt uit zichzelf altijd kijken waar wij blijven (duh!), terwijl onze herder meestal nergens naar kijkt en zijn eigen gangetje gaat tot er iemand te dicht in de buurt komt…
    Maar in deze denk ik ook dat de band met je hond een grote rol speelt enneuh… Knoet vond alvast jou belangrijk genoeg om terug te keren 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s