Wakkerwandelen 

Ik ben een echt ochtendmens. Toch heb ik, met name de laatste jaren, ook de geneugten van uitslapen ervaren. Soms tot wel half negen 😉. En sinds we een hond hebben, die door het vroege doordeweekse opstaan ook in het weekend graag rond half zeven haar ochtendplasje doet, vind ik het heerlijk om voor het slapen gaan met manlief af te spreken wie bij het wekkerblafje eruit gaat. Vandaag is hij aan de beurt.

Ik lag voor mijn doen laat in bed en keek na een enerverende week best wel uit naar dit uitslaapmoment. Was dus gisteravond best in mijn nopjes toen hij zei dat hij er wel uit zou gaan.

Maar toen ik vanmorgen wakker werd en de eerste merels hoorde zingen, werd ik bekropen door een onrust die mij inmiddels goed bekend is. Die onrust uit zich letterlijk in mijn lijf. In de vorm van een sneller kloppend hart, kriebels in mijn tenen en krullen in mijn buik. Ik laat me zachtjes uit bed glijden en schiet in mijn joggingbroek en sweatshirt. Haren in een snelle staart, warme sokken aan. ‘Kom. Anita, kom’! hoor ik het merelkoor zingen.

Omdat mij geest niet is ingesteld op die kriebels en krullen van mijn lijf, loop ik een paar minuten later slaapdronken op straat. Ik voel me schuldig als ik niet eens in de gaten heb dat Knoet zit te plassen. Als ik me omdraai zie ik haar wat beschuldigend kijken: ‘Jij hoeft toch ook niet lopend te plassen?!’

Ik loop in de richting van waar de hemel al blauw kleurt, toch zal het best nog even duren voordat de zon opkomt. Tegelijkertijd loop ik van merel naar merel, die als engeltjes mijn oren strelen. Knoet haalt me terug op de aarde door rare smakgeluiden. Ze heeft een voorkeur voor straatsnoep als het nog donker is. Deze keer ruik ik aan mijn vingers die haar redden, dat het een -hopelijk door een lief blond meisje en niet een vieze oude man- uitgespuugd dropje is. Ik loop de rest van onze wandelroute met opgetrokken neus.

Ik sla de hoek om mijn straat weer in. Loepzuivere zang, hoog in de nog kale boom. Als ik langsloop, en -nog steeds met de neus omhoog- zie ik in het licht van de lantaarnpaal het rood van het borstje. En dan weet ik het weer: dit is waarom ik een ochtendmens ben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s