Duizend manen bloeien

Als ik in een sprookje leefde
Dan zou ik klimmen 
Met een ladder hoog en steil
Naar het melkwit van de maan

Ik zou in haar nieuwe sikkel slapen
Als een roosje stil en zacht 
Mijn dromen uit de sterren plukken
Die dan stralend naast haar staan

Als ze halfmaan zou zijn
Zou ik weer naar boven gaan
Om te leunen en te luisteren
Naar haar en mijn donkere kant

Tot die enkele nacht per maand
Dat zij volop schijnt
Dan zou ik met haar kijken
Hoe ze het hele pad beschijnt
Tot aan het einde
Van mijn aards bestaan

Ik zou weten welke weg te volgen
En nooit meer hoeven hopen
Op een droom die mij vertelt
Waarheen en wanneer te gaan

Maar mijn leven is geen sprookje
Ik heb geen ladder hoog en steil
Toch is de maan mijn maatje
Ze stelt mij nooit teleur

Zij helpt me mijn leven leven
En geeft het glans en kleur
Ze wijst me niet ineens, maar beetje bij beetje
En met hulp van dromenland
Welke weg te gaan

Zoals bij deze volle maan
De tijd is rijp om los te laten
En mijn eigen pad te gaan
Er zal ontkiemen wat wil groeien
En wel duizend manen bloeien

Advertenties

Een gedachte over “Duizend manen bloeien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s