Uiterwaaien

Ik geloof niet in sleur. Geen enkele dag is hetzelfde, geen enkele wandeling met of zonder Knoet is hetzelfde, geen enkel moment is hetzelfde. En het is fijn om dit geloof te hebben, want dat betekent dat mijn leven nooit saai is. En hoe vaak ik ook op de fiets stap van of naar Wolfheze, of Nijmegen, of Arnhem, ik zie altijd nieuwe dingen.


Zoals vanmorgen. Toen ik een ekster wat beteuterd – tenminste, dat denk ik dan – zag kijken naar wat ooit zijn nest hoog bovenin de treurwilg was. Nu lag er een treurige hoop takken naast de boom. En de ekster drentelde er wat omheen. Da’s geen fijn begin van de lente. Gelukkig kent hij alleen hier en nu.

Ik ben op weg naar Nijmegen. Al een tijd niet op de fiets naartoe geweest. Dat maakt het nog makkelijker mijn omgeving weer met nieuwe ogen te zien. De vaart waarmee ik langs kletsende scholieren fietst, wordt gestopt door het rode stoplicht. Ik sta te dromen als ie weer op groen springt en de man die ik daarnet inhaal, haalt mij nu vrolijk in met: ‘Goedemorgen!’

Ik fiets de schoolroute van Kleine Zoon in de stiekeme hoop hem nog in te halen. Weer een rood stoplicht, vlakbij de universiteit. Ik voel het bruisen daar. Slaperige studenten staan naast wakkere professoren. En ik beschouw. Zie ze staan, overdenk hun plannen en mogelijkheden en voel hun energie. Ik sla linksaf richting manege-op-de-monumentenlijst.

Op weg terug naar huis fiets ik om. Koop een duurzame Dopper van een verjaardagscadeaubon en verwen mijzelf met wierook die ik al lang wilde hebben. Slalom door lang-bekende-maar-lang-niet-bezochte straten op weg weg naar een vriendin-collega voor een kop thee. Slalom weer verder naar huis. Laat alle indrukken van de stad binnenkomen en geniet.

Tot ik op De Oversteek de trap naar beneden neem om bij zonsondergang een stuk langs de uiterwaarden van de Waal te fietsen. Ik hoor de lente schreeuwen! En zie hem,  in het gouden randje dat de zon op de wolken achterlaat en op de ramen van de basisschool, in de vorm van enorme witte margrieten met gele harten. En voel hem, in de wind en in mijn benen, gestaag fietsend op weg naar het weekend en mijn thuis.

Advertenties

5 gedachtes over “Uiterwaaien

    • AFG zegt:

      Zeker. En later bedacht ik me dat ik het grappigste was vergeten te schrijven. Ik fietste bovenop een talud. Links een rij auto’s, rechts beneden mij twee konijntjes met heel veel lente in de bol (veel konijntjes aan t maken ;-)).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s