Ik ben niet gek, ik ben een toverbal!

Met het risico dat je afhaakt als je de eerste twee alinea’s leest:

Vorige week volgde ik een training B1-schrijven. Een collega merkte daarna fijntjes op dat ie al afhaakte bij de titel van de training. Want wat zegt die nu? Inderdaad, niet direct een titel voor een heel grote doelgroep. Terwijl dat precies was wat ik er leerde: schrijven voor de grootste doelgroep in ons land.

Zoals Bureau Taal het formuleert: ‘Taalniveau B1 kan bijna iedereen begrijpen (zo’n 95% van de bevolking). Ook mensen die geen hoge opleiding hebben gehad en voor hun werk nooit hoeven te lezen. Daarom noemen we taalniveau B1 eenvoudig Nederlands. Overheden en bedrijven schrijven hun teksten meestal op taalniveau C1. Ongeveer 60% van onze bevolking kan die teksten niet goed begrijpen.’

Waar wil ik nu naartoe? Een van de schrijftips was om geen metaforen te gebruiken. Dat stelde mij teleur. Want ik ben dol op metaforen! Het leven als een ladenkastje, een gesprekspartner als een wijze spiegel, verbindingen tussen mensen als breiwerkjes in de ruimte. Gelukkig schakel ik snel. Ik beloof de juf geen metaforen (meer) te gebruiken in de teksten die ik voor mijn werk schrijf. En mijzelf beloof ik ze wel hier te blijven gebruiken. Dat mag ook, want volgens mij zijn dit ook geen B1-teksten :-).

Waar ik naartoe wil is dat ik me vanmorgen realiseer dat ik mijzelf best als een toverbal zou kunnen omschrijven. Ik hoor je al meteen gekke dingen denken, maar daar wil ik niet naartoe. Wat ik wil omschrijven heb ik niet meteen helder, daarom google ik op ‘leven als toverbal‘. Prompt kom ik een bijzonder stukje tegen:

Het leven is een toverbal
Je weet niet hoe het worden zal
Je kocht hem gister voor een stuiver
Toen was hij gaaf, glad en zuiver
Hij was nog glanzend en sereen
De kleuren lagen een voor een
Onder het oppervlak verborgen
De grijze tinten van de zorgen
Het donkergroene van de spijt
De gele haat, de paarse nijd
Het sterke blauw van het vertrouwen
Het diepe zwart van het rouwen
Het violet van onze dromen
Maar, als we eindelijk zijn gekomen
Aan het pure wit van het geluk
Dan bijten we het snoepje stuk
En worden we boos
Waarom is het geluk zo broos?

Het geeft me de inspiratie om te schrijven wat ik zeggen wil:

Kijk in de spiegel
En zie een toverbal
Met glanzend kleurige laagjes
Die je in de loop van je leven
Mag laten verdwijnen
Tot alleen dat zachte binnenste rest
En met al die andere zachte binnestes in het leven
Mag versmelten tot we een ons wegen 😉

Advertenties

3 gedachtes over “Ik ben niet gek, ik ben een toverbal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s