Durgadiamantjes

Ik pak het zwaard aan. Voel het stevige heft in mijn handen. Het is geribbeld en voelt warm. De energie van de andere vrouwen heeft zich erin genesteld. Ik haal diep adem en loop met krachtige stappen naar voren.

Ik stop. Kijk naar de punt van het zwaard. Dan zwaai ik ermee naar links. Ik hoor de lucht erlangs suizen. Ik voel de zwaartekracht trekken. Mijn adem ontsnapt uit mijn longen met een diepe zucht. Ik zwaai nog een keer, deze keer naar rechts. En een derde beweging door het midden.

Ik steek het zwaard weer recht omhoog. Ik voel mijn benen warm worden. Mijn armen trillen licht. Mijn adem gaat langzamer en wordt dieper. Ik voel mijn kracht. En bedank het zwaard. Ik geef het over aan de volgende vrouw.

Dan ontvang ik de stok, vandaag gevonden in het bos. Die voelt heel anders dan het zwaard. Zachter, rond en toch ook stevig. Ruw en natuurlijk. Krachtig. Ook met de stok loop ik rustig naar het midden van de zaal. Steek hem in de lucht. Sla er denkbeeldig woeste lianen mee van mijn levenspad. Kom in het midden weer tot rust met een diepe ademhaling. Ik knik naar de stok.

Ik heb mijn kracht en die van vrouwen gezien. Waar ik vorige keer mijn en hun zachtheid zag. En de keer daarvoor onze kwetsbaarheid. Ja, we zijn allemaal anders. En gelijk. En bovenal tigkaraats diamantjes. Durgadiamantjes.

Advertenties

Een gedachte over “Durgadiamantjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s