Accordeon van tijd

Deze zondag vraagt om een middagdutje. De zon schijnt tamelijk onverwacht, dus ik installeer me in de tuin. Helaas slechts voor vijf korte minuten. Knoet denkt dat ik met haar en de bal wil spelen en legt hem daarom op mijn buik. Een paar dikke regenwolken gooien nog meer roet in mijn voornemen.

Ik zucht, sta op en sleep mijn kussen naar de bank. Pak een fleecedekentje en trek het over mijn hoofd. Ik ben er even niet. En vlak voordat ik echt wegzak, bedenk ik me hoe de tijd van mijn leven heen en weer schuift als een accordeon. Mooi toch, die heldere inzichten vlak voordat je niet meer in de gelegenheid bent om ze op te schrijven?!

Als kind heb ik tijd te veel. Met regelmaat verzucht ik dat ik mij zo verveel. Ik hoor de stem van mijn moeder glashelder in mijn hoofd: ‘Ga maar iets doen, lekker buiten spelen of met de hond wandelen.’ Het heeft me gebracht tot levendige en uitvoerbare fantasieën hoe ik mijn tijd zou vullen. Met plezier denk ik terug aan eindeloze wandelingen met Blacky, een wat-anders-dan-zwart teefje, dat net zo graag door het sprookjesbos struinde als ik.

En dan ineens is er een hele periode in mijn leven waarin ik doorschiet met het bedenken van dingen die ‘moeten’ en waarvoor structureel tijd ontbreekt. Als Grote Zoon geboren wordt, snap ik niet wat ik daarvoor met mijn tijd deed. Nu is er altijd tijd te weinig, en ik realiseer me al snel dat ik voorlopig aan het kortste eind zal trekken. Toch krijg ik drie jaar later Kleine Zoon. Wat tijd-voor-mijzelf betreft ga ik over op de overlevingsstand. Over een jaar of vijf ben ik weer aan de beurt.

Dat zou dus acht jaar geleden zo zijn. Het blijkt iets meer tijd te kosten om los te komen uit de mama-is-altijd-en-voor-iedereen-beschikbaar stand. Dat ligt niet aan Grote en Kleine Zoon, en ook niet aan al die lieve mensen om heen hen. Dat het langer duurt, komt door de patronen die zich genesteld hebben in mijn leven.

Inmiddels lukt het weer iets beter om mijn tijd als een accordeon weer uit elkaar te trekken. Minder dan voorheen in die kostbare uren en minuten te stoppen. Soms zelfs even helemaal niets te hoeven. zelfs geen middagdutje 😉.

Nu nog de rust en tevredenheid vinden om te genieten van die leegte. Al gaat ook dat me steeds beter af. Want de tijd gaat misschien wel sneller nu ik ouder ben, ik ben van plan om van elk moment met volle teugen te genieten.

Advertenties

Een gedachte over “Accordeon van tijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s