Afslag zonder spijt

Ik wil gaan wandelen maar weet niet waar. Ik laat me leiden door waar m’n auto mij brengt. Hij stopt op de Waaldijk in Bemmel. Nooit eerder geweest. Ik stap uit en begin te lopen in de Bemmelse Waard. Middenin een bosje staat een verbodsbord voor honden. Ernaast loopt echter een aantrekkelijk pad. Ik besluit erin te lopen, met Knoet. Geldende verbodsborden staan toch altijd aan de rechterkant van de weg?!

We lopen over een beschaduwd pad langs wilgen, die hun pluizen inmiddels vrijlaten. Ik geniet van zonneharpen op mijn netvlies. Ik kende dat uitzicht wel, maar het woord ervoor niet. Ik heb het onlangs geleerd en vind het prachtig; Zonneharp is het woord voor een betoverend lichtspel van zonnestralen tussen de bomen in het bos.

Ik kom bij een groot hek. En besluit erlangs te lopen, omdat daar een kurkdroog modderpad loopt. Mijn uitzicht beneemt me de adem. Rechts van mij een weiland, vol gouden boterbloemen, paarse klavers, lieve madeliefjes en onverwoestbare paardenbloemen. Links van mij kabbelend water, ronde grindstenen en eindeloos veel wilgen, met hun voeten in het water.

Ik kom langs weer een dubbelzinnig bord, dat nu richting het water gedraaid staat. ‘Verboden toegang, gevaarlijk terrein’. Ik voel me weer niet echt aangesproken. Ga even zitten op het bankje dat ernaast staat en laat Knoet zwemmen. Dan trekken we verder, ‘verboden’ gebied in, over hetzelfde kurkdroge modderpad. Ik loop de stilte van de natuur tegemoet.

Voor ik het weet is, wat nog restte van de bewoonde wereld, heel ver naar de achtergond verdwenen. Wat overblijft zijn Knoet, de Bemmelse Waard en ik. Vol vogels: meerkoeten, ganzen, zwanen, meesjes, mussen, merels. Vlinders. Kikkers. Water. Hoog gras. Als ik een eind op weg ben, slaat de schrik me om het hart. Wat als … ik straks een engerd tegenkom? … ik me straks echt op gevaarlijk terrein bevind? … ik in drijfzand vast kom te zitten? Tot ik besluit mijn angst ook achter te laten en alleen te willen genieten van hier en nu.

Ik heb een vrije dag, de zon schijnt en ik heb prettig gezelschap. Ik zie vijftig tinten groen en hoor gezellig gekwetter. Ik passeer een andere dauwtrapper, die me vriendelijk vertelt dat ik helaas niet helemaal rond het water kan wandelen. Ik loop verder tot het dijkhuisje. En sta ineens op bekend terrein. Loop nog even door naar de Waal. Besluit vervolgens dezelfde route terug te lopen, in de wetenschap dat alles stroomt en de enige constante verandering is.

Moe maar opgeladen kom ik terug bij de auto; Dit is wat een wandeling op onbekend terrein me brengt. En als ik later een dierbare vriendin aan de lijn heb, en ik de huidige stap op mijn levenspad als een stap in een eenrichtingsstraat beschrijf, helpt zij mij herinneren dat ik ook daarin altijd weer een afslag kan nemen. En dat is precies wat ik vandaag in de Bemmelse Waard deed. Bij elk verbodsbord maakte ik een keus, nam ik een afslag. En steeds bracht het me iets. En dat was vanalles; behalve spijt.

Advertenties

Een gedachte over “Afslag zonder spijt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s