Pech met uitzicht op avontuur

Tweede Pinksterdag. Het weer is beter dan voorspeld, dus hup de wandelschoenen aan en op pad. Net als vorige week laat ik me leiden door het toeval. Ik beland met Knoet bij Hotel Valmonte in Berg en Dal. Maak een heerlijke wandeling op de stuwwal van de Waal. Halverwege realiseer ik mij dat ik door het schilderij loop dat we al zo’n 15 jaar in onze woonkamer hebben hangen.

Tijdens de wandeling laat ik mijn gedachten over een actueel levensvraagstuk gaan. Ik sta op een kruispunt. Welke richting voelt goed en past bij wat ik werkelijk belangrijk vind? Mijn hoofd, mijn ego, wil nog wel eens iets anders dan mijn hart. De rust, ruimte en magie van een wandeling helpen mij dan. Met elke stap word mijn richting helderder. Weg van het ego, terug naar het hart.

Na een uurtje ben ik terug bij de auto. Maak de achterbak open en laat Knoet in haar bench springen. Pak de autopapieren, die ik onder een deken had verstopt en gooi de achterbak dicht. Fukkerdiefukkerdiefukfuk. Heb de autosleutel ingesloten, naast de bench van Knoet. Wat nu? Er is geen reservesleutel thuis. Manlief is boodschappen doen en zijn mobiel staat op stil. Gelukkig heb ik de autopapieren inclusief pechnummer in mijn hand. Deze stommiteit blijkt onder de verzekerde pechhulp te vallen.

‘Ze komen u over ongeveer drie kwartier helpen, mevrouw!’ Ik maak een wandelingetje in de hoteltuin. En realiseer mij plots dat mijn zoektocht naar rust precies hier, ongeveer tien jaar geleden, begon, met een assertiviteitstraining in dit hotel. En opdrachten, in deze bostuin.

Het pad, dat toen spannend en onbekend voelde en dat ik destijds betrad als een onzeker vogeltje, loop ik weer. Of eigenlijk: nog steeds. Met als groots verschil dat het pad in de bostuin slechts de eerste stap op een lang pad naar bewustwording was. Wandelingen als die van vandaag voelen als hartverwarmende vervolgstappen. En voelde ik mij afgelopen winter nog net onder het topje van de berg staan, ben ik inmiddels zo ver dat ik mij op de top voel staan. Wel nog wat aarzelend, want wie ben ik om te mogen genieten van dit grandioze uitzicht?!

Een uurtje later heeft de man van de hulpdienst mijn sleutel zonder schade uit de auto gevist. En ik? Ik sta met een grote smile op mijn gezicht te lachen om mijzelf. Vanwege die onhandige actie, maar veel meer nog vanwege de ontdekking van de juiste richting in mijn leven. Ik sta op de top, neem lachend een grote sprong, het avontuur tegemoet.

Advertenties

6 gedachtes over “Pech met uitzicht op avontuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s