Afscheid van een jurk

Het werd vandaag 32 graden. Tropisch warm. En ik ging aan het werk. Dat betekent dat ik er toch een beetje gekleed uit wil zien. Ik kies een echte zomerjurk. Een met bloemen, plooitjes en ruches. De stof is van voile, het model vrouwelijk. Ik kocht hem in een bijzondere periode, voor een belachelijk lage prijs. Ik word er, zoals Marie Kondo zegt, blij van.

Ik moet eerlijk zijn. Hij staat me anders dan toen ik 42 en zes kilo lichter was. Het verschil is wellicht subtiel, maar ik voel het. Aan het vel van mijn knieën en mijn decolleté en aan het sluiten van de rits. Ik denk aan de woorden van de wijze vrouw, die me onlangs aanraadde af en toe stil te staan bij de pijn van gemis. Omdat geluk in het leven alleen kan bestaan bij de gratie van de schaduwzijde ervan. Ik heb de jurk aan en ik mis hem nu al.

Want op de fiets neem ik het besluit dat vandaag de laatste keer is dat ik deze jurk draag. En omdat ik weet dat dat zo is, kan ik er bewust van genieten. Na vandaag gaat ie in de was en daarna op een speciale plank in mijn kledingkast. Waar meer van dit soort jurken liggen. Jurken die ik koester. het geluk is dat ik die jurken ooit in de grote, houten dekenkist leg voor als mijn nu nog denkbeeldige kleindochters 😉 een verkleedspelletje op mijn zolder willen doen. En anders verkoop ik ze pas over heel lang als vintage.

Ondertussen fiets ik langs nog meer pijn van gemis. In de verte zie ik de kudde staan waarin mijn favoriet, lief en bruinglanzend straalt. Ik ben vorig jaar met de komst van Knoet in volle overtuiging gestopt met paardrijden, omdat een dag nou eenmaal maar 24 uur heeft. Maar soms doet het plekje in mijn hart waar ik Ombara heb opgeslagen pijn en huilen mijn ogen stille tranen.Het geluk is dat ik haar voel tot diep in mijn hart.

Ik mijmer verder. Vandaag komt de dochter van wijlen collega J thuis van een jaar high school in Amerika. Zo bijzonder en knap dat ze dat tóch heeft gedaan! En ze laat me vandaag aan hem en haar denken, met ook weer die zachte pijn van gemis. Het geluk is dat ik hem heb gekend en haar zeker terug zal zien.

Ik fiets langs het huis van een collega, die tegelijk met mij zeventien jaar geleden in verwachting was. Hóe lang dat precies geleden is, wordt heel visueel als haar zoon precies op dat moment op een brommer van de oprijlaan af en langs mij komt scheuren. Ik glimlach. Zo snel gaat het leven dus …

Advertenties

Een gedachte over “Afscheid van een jurk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s