Stekelige voetbal door de wasstraat

De tuin is nat van de de regen die vanmorgen eindelijk viel. Ik zie dikke slakken over het tuinpad glijden op zoek naar een sappig blaadje. Knoet scharrelt tussen de grote groene bladeren van de herfstanemonen. Af en toe neemt ze een soort van minisprintje en duikt ze ergens op tussen de oude takken die daar liggen. Vast een muis. Ik roep haar terug.

Ik loop naar binnen en even later is Knoet weer buiten. Ik roep nog een keer. Daar komt ze weer aan sprinten. Met haar baard vol helderrood, vers bloed. Ik schrik ervan. Dat wil ik niet binnen: ‘Blijf maar buiten’! Maar de toon en het volume van mijn stem betekenen normaalgesproken dat ‘Vrouwtje wil dat ik in de bench ga’. Het wordt een kat-en-muis-spel. Uiteindelijk dan toch maar -schuldbewust en verward- in de bench. Ik ga eerst maar eens kijken waar dat bloed vandaan komt. Want van Knoet is het niet. Die heeft zich -wonder boven wonder- niet bezeerd.

Wonder-boven-wonder. Omdat als ik de herfstanemonen opzij duw, zodat ik kan zien of er nog een half aangevreten muis onder de oude takken ligt, ik het bruin-grijs gespikkelde steekvel van een egel tref. Een heel grote egel, opgerold tot voetbalformaat. Met bovenop de bal wat druppels bloed. Ach gossie. Wat nu?

Ik ben verbaasd een egel in mijn tuin te zien. Met de komst van Knoet en die wildwest eerste dag hadden we immers bijna de hele tuin onderlangs voorzien van een rand kippengaas. En in het na- en voorjaar had ik ook geen gescharrel of geknor gehoord. Blijkbaar toch ergens onderdoor weten te kruipen en een heerlijk plekje bemachtigd tussen het groen en bruin van onze tuin. Tot vandaag.

Ik bel de dierenambulance. Niet voor het eerst. De centralist maant mij de egel eerst in een doos te zetten. Het zou niet de eerste egel zijn voor wie de ambulance uitrukt om hem of haar vervolgens niet aan te treffen; vogel gevlogen. Ik til de bal met een paar werkhandschoenen op. Wat een joekel. Begin en eind zijn onduidelijk, zo goed kan hij of zij neus en pootjes verstoppen in de ‘binnenband’.

De ambulancechauffeur pakt het moppie met een handdoek over, maar niet voordat ie heeft laten zien hoeveel volgezogen teken op de egel zitten. Jakkie! Hij adviseert vooral ook de bak even goed schoon te maken van alle andere ongedierte dat graag meelift in dat stekelige vel. De egel gaat naar de opvang, door een ‘wasstraat’ en daarna weer lekker op pad. Ik denk dat die volgende keer onze tuin maar overslaat!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s