Grenzenloos goudgerande dag

Ik ben nu twee keer zo oud als het moment waarop ik voor het eerst het terrein van een psychiatrisch ziekenhuis betrad. Nog niet afgestudeerd, mijn mooiste kleren aan, drie kwartier te vroeg – en heel bleu- voor mijn allereerste sollicitatiegesprek. Ik werd aangenomen en de rest is geschiedenis. Dik tweeëntwintig jaar (werk)ervaring in de GGZ. Wat ben ik er aan verknocht.

Vandaag weer zo’n mooie, bijzondere én gewone werkdag. De ochtenduren besteed ik aan teksten voor cliënten. Teksten over therapiesoorten in de ouderenpsychiatrie. Ze moeten er zijn, en inmiddels weet ik dat ik dat best kan: begrijpelijke teksten schrijven over die black box die de GGZ wel eens wordt genoemd.

Tussendoor besteed ik tijd aan een ‘krent uit de pap’: een workshop over communicatie voor een team collega’s. En waar ik ze vroeger haarfijn zou uitleggen hoe ze bij een telefoontje van de pers áltijd naar ons moeten bellen, of dat ze zich vooral aan onze huisstijlregels moeten houden, zijn de onderwerpen inmiddels persoonlijker, verfijnder ook.

Ik maak in de workshop gebruik van een filmpje van Brené Brown over empathie. En gaat het verder tijdens die teammiddag over openheid en kwetsbaarheid, onderwerpen die mij na aan het hart liggen. 

Later vandaag ben ik aanwezig bij de praktijk van diezelfde kwetsbaarheid en openheid. Een filmploeg van de EO komt opnamen maken voor het programma Geloof en een hoop liefde. De insteek is het filmen van een collega, in haar dorp bekend om de combinatie van kunst en psychiatrie; wat komen er mooie momenten voorbij! Met cliënten die straks (op 10 december) op landelijke televisie in krachtige kwetsbaarheid vertellen dat ze niet géstoord, maar vérstoord zijn. En met de collega, die haar werk uitlegt als ‘de onvoorwaardelijke naaste van een ander zijn’. En hoe kunst vaak beter -woordenloos- begrepen wordt door mensen in de psychiatrie dan door de gemiddelde buurvrouw.

Na zonsopgang wandel ik langs de zwartglanzende, spiegelgladde eendenvijver. Dikke wolken weerspiegelen in het water. De eerste mistflarden hangen boven de stille weide. En aan de horizon, net onder het wolkendek vandaan, gloort een gouden rand van zonlicht, alsof de zon een laatste knipoog aan vandaag geeft. Brené spreekt in haar filmpje over ‘silverlining’, maar dit mag je met overtuiging het ‘goud-randen’ van de dag noemen.

Omdat vandaag zo’n dag is waarvan ik tweeëntwintig jaar geleden niet wist dat ze bestaan. Zo’n dag waarin grenzen, van welke kleur of edelmetaal dan ook, niet bestaan. Kwetsbaarheid en openheid zich vertalen in aandacht voor elkaar en voor de dingen die ertoe doen. Psychiatrisch patiënt of niet. We gaan toch allemaal voor een beetje geloof en een hoop liefde?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s