Spinnen, onkruid en de wekker

Na de lunch loop ik de achtertuin in, waar de herfstzon schijnt. Om op een zonnig plekje te kunnen gaan zitten, kan ik twee dingen doen. Met mijn hand voor mij uit de grote spinnenwebben wegduwen, of eronderdoor kruipen. Ik besluit tot dat laatste.

Voordat mijn kinderen kleuters waren, was ik bang voor spinnen. Ik weet nu hoe onrealistisch die angst is. Maar meer nog dan dat, kan ik er van genieten, zo’n prachtig geweven web te laten hangen en met de spin mee te wachten op een lekker hapje, terwijl de zonnestralen de webdraden verzilveren.

Drie uur hiervoor loop ik in de Loowaard, tijdens ‘de eerste helft uit’ van Kleine Zoon (ik kan hem trouwens beter Jongste gaan noemen, want zijn neus raakt de mijne inmiddels als we onze lengtes vergelijken). Ik ben vandaag chauffeur voor zijn team, en verenig dat nuttige dan liefs met een aangename wandeling. Na een stil moment aan het water verzamel ik wat zaden van planten, waarvan ik vroeger vond dat het onkruid was.

En drie uur dáárvoor wandel ik met Knoet onze ochtendronde, en zie ik de zon wakker worden om de mist weg te kussen. Het is nog stil op deze zaterdagochtend en het is juist die stilte die mij met gemak mijn warme bed uit krijgt. Waar ik vroeger reikhalzend uitkeek naar de dagen waarop de wekker niet gezet hoefde worden, is Knoet nu mijn alibi om voor dag en dauw buiten te lopen.

Nu ik hier zo in de tuin zit, realiseer ik mij dat dit drie dingen zijn die ik anders doe dan een paar jaar geleden. Spinnen, onkruid en een natuurlijke wekker. Ze zijn me meer dan lief en hoeven nooit meer weg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s