De latjes van het zwarte vrouwtje en de pakjesbezorger

Als ik in de zon sta, zit er zo’n zwart vrouwtje aan me vast. Mijn schaduw. Maar toen ik onlangs aan iemand beschreef hoe ik mijzelf vaak voelde, vertelde ik dat dat vrouwtje lange tijd en vaak niet eens aan mij vast zat. Ze holde voor me uit. En ik was niet ik, maar dat hollende zwarte vrouwtje, op weg naar al die zelf en veel te hoog gelegde latjes. Best ernstig toch?!

Inmiddels ben ik heel wat trainingen, yoga- en mindfulnessoefeningen, meditaties en diepzinnige gesprekken verder en kon ik onlangs ook vaststellen dat het zwarte vrouwtje vaak weer aan mij vastzit en dat er zelfs momenten zijn waarop ik mij ik voel en niet dat zwarte vrouwtje. Toch betrap ik mij soms ook weer op het tegendeel. Zoals vanmorgen.

Ik zat op de fiets, op weg naar huis van een afspraak. Of beter gezegd, er zat een blonde vrouw op de fiets, en ik snelde voor haar uit. Druk met alles wat al was geweest of misschien nooit zal komen. Toen ik mij dat realiseerde, kneep ik in de handremmen en ging ik rechtop fietsen. Die drie kilometer per uur harder fietsen, zouden het leven niet mooier maken. Wel het om mij heen kijken en het genieten van hier en nu.

Een tijd later zit ik ingespannen te werken. Tríííng! De deurbel. Als ik opendoe zie ik een pakjesbezorger. Als ik beter kijk, herken ik in haar de voetbalmoeder, met wie het een paar jaar geleden langs de lijn goed klikte. Daar bleek namelijk onze gezamenlijke passie voor paarden. Ik begroet haar enthousiast en we gaan verder waar we ooit langs de lijn gebleven waren.

Ik nodig haar uit om even iets te drinken. We zijn allebei aan het werk en voelen het spanningsveld om daar een moment uit te stappen. Weer zo’n latje! Als we even later de voorbije jaren inhalen, blijkt dat we niet alleen de passie voor paarden (nog steeds) delen, maar ook onze latjesstrijd en de inzet van mindfulness daartegen.

We lachen om onszelf, huilen om het paard dat ze heeft moeten laten inslapen, updaten onze voetbalinformatie en beloven elkaar om snel weer af te spreken en te genieten van hier en nu. Dan gaan we weer opgefrist en opgeladen aan de slag. En dat zwarte vrouwtje? Dat staat achter me. Want als ik mijn gezicht naar de zon draai, valt mijn schaduw achter me.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s