Oude meisjes op stap

Dierbare vriendin A en ik scheuren in het kleine rode autootje naar de heuse parkeergarage in ons dorp. Parkeren is gratis in deze ongelooflijke gemeentelijke misser van dik vijf miljoen euro. Maar goed, de auto staat droog. Vervolgens lopen we richting station. ‘T is best al een tijd geleden, dat ik daar voor het laatst was en met alle verhippingen van het reizen met openbaar vervoer plus de verbouwingen rondom ons station ervaren we ons voorland: je-niet-meer-helemaal-bij-de-tijd-voelen. Feitelijk zijn we gewoon oude meisjes op stap.

Als de kaarten zijn ingecheckt, uitgecheckt en eindelijk écht ingecheckt, kunnen we aan boord. We zijn even vergeten dat treinen minder privacy kennen dan een auto, dus gaan we naast een rollator zitten in het halletje van de trein, en matigen toon en vertrouwelijkheid van onze gespreksonderwerpen. Halverwege Oss en ons doel, dé Bossche Bollen gelegenheid in Den Bosch, komt de eigenaresse van de rollator vast naar beneden, geholpen door twee meisjes.

Waar ze bovenaan de trap nog wat krakkemikkig oogt, staat ze eenmaal beneden met pretogen en gebruikt ze de paal in het midden als steunpilaar. Ze heeft er zin in. Al snel wordt ons duidelijk waarin: een kop koffie met iets lekkers. Waarschijnlijk op weg naar hetzelfde doel als wij dus. En voor we het goed en wel beseffen, zijn we dik met de dames in gesprek. Of beter, A voert het woord en ik neem de details van het plaatje in mij op.

De rollator naast ons, die dus van oma is, heeft een grote lichtblauwe fietsbel. Ik zie parallellen met haar oorbellen: grote blauwe bollen. Haar schoenen, zichtbaar speciaal voor haar gemaakt, zijn glimmend rood en klaar voor de kilometers die komen gaan. Ik vang flarden van het gesprek op. ‘We zijn ook al samen naar Groningen geweest, weet je nog, oma?’, zegt het meisje met, zie ik nu, evenzoblauwe-als-oma’s-fietsbel-nagels. Oma kijkt om beurten stralend naar het meisje en haar nichtje, terwijl ze met oostelijke tongval verhaalt over de tocht.

De meisjes mogen zeggen waar de reizen heen gaan -de volgende staat ook al vast: naar Rotterdam. Oma reist niet meer alleen en het is duidelijk dat reisgezelschap haar in meerdere opzichten goed doet. Ik hoor logeerherinneringen en gelach, terwijl de trein stopt en wij allen uitstappen. Terwijl we hen een fijne dag wensen, lopen we glimlachend weg. Waarschijnlijk zijn wij alweer weg van de Bossche Bollen als zij daar aankomen. Desalniettemin zijn we een beetje jaloers op deze oma. Omdat zij heeft wat wij alleen maar voor later kunnen hopen en wensen: Net zulke lieve oma’s zijn en tegelijkertijd nog steeds als meisjes op stap kunnen gaan.

Advertenties

2 gedachtes over “Oude meisjes op stap

  1. Cees Janssens zegt:

    Ik hoop dat de Bosche bollen gesmaakt hebben en dat het een gezellige dag is geweest.

    Dan komt dat later als jullie als oude omaatjes met je rollater weer gezellig naar Den Bosch gaan best goed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s