Allerhande goede doelen

Vandaag is mijn laatste vrije dag alleen voor de Kerstvakantie. Vanmiddag fietsen Grote en Kleine Zoon, ondanks de regen, dolblij naar huis omdat ze dan, vanwege de verhuizing van hun school naar het gerenoveerde gebouwen, niet twee, maar drie weken vrij hebben. Ik gun het ze van harte. Het betekent evenwel dat ik dubbel geniet van deze vrije dag. Helemaal alleen als mens, wel samen met Knoet en de poezen.

Ik drink ‘babykoffie’, smul tussendoor van een warme wafel met slagroom, wandel in de regen, schrijf in mijn dagboeken (ja, het is echt waar, meervoud!) en ik luister naar stemmige muziek. Brand een kaars, rommel wat en maak een ontwerpje voor de nieuwjaarswensen die ik wil rondsturen.

Als ik ga lunchen, pak ik de twee tijdschriften die ik al eerder op het oog had om te lezen. De Allerhande, voor feestelijke recepten, en -om als eerste te lezen- de winteruitgave van Werkdier Nieuws, de nieuwsbrief van Brooke Hospital for Animals.

Op de voorkant staat een foto die, als ik er goed naar kijk, mij kippenvel bezorgt. Ik zie een jong bruin paard, graatmager en vol kale plekjes. Hij kijkt naar de fotograaf en houdt een voorbeen omhoog; heeft hij pijn? Zijn overige drie hoeven zien er in ieder geval niet goed uit. Een ander paard ruikt aan een van zijn achterbenen.

Ontroerd lees ik het eerste artikel. Over een ezelevenement in een Egyptisch dorp waar normaal gesproken niets gebeurt, waar de zon in de zomer met zo’n 55 graden (!) het leven wegbrandt. De beschrijving van de -eigenlijk best feestelijke- dag is beeldend, met voorlichting aan de bazen, de mooiste-ezel-verkiezing en een poppentheater om ook de kinderen al te leren hoe ze beste kunnen omgaan met hun werkdieren. Er zijn winnaars voor het mooiste opstel en de mooiste tekening, twee wedstrijden die de school in het dorp heeft uitgeschreven ter gelegenheid van de dag.

Ik sla de bladzijde om en lees over een paard met een gebroken kaak. Een dodelijke wond zonder hulp van Brooke. Dan een artikel over het bezoek aan een nieuwe regio voor Brooke, waar 589 ezels en paarden werden onderzocht en waarvan er onder andere, 100 ernstige dan wel oppervlakkige aandoeningen en wonden hadden. Een foto van een ezeltje met een blije dierenarts ná een behandeling en tot slot een ‘hoopje ellende’, een paard met vergroeide benen dat door de ondervoeding, afbeuling en het ‘kapot zijn’ nog maar één ‘medicijn’ restte: inslapen.

Ik huil. De Allerhande gaat niet meer open. In plaats daarvan schrijf ik dit blog. De nieuwjaarskaarten ga ik ook niet meer maken. Ik stuur een wens heel oprecht, digitaal, aan wie ik liefheb. En in gedachten aan wie ik dat vergeten zal zijn.

Het geld dat ik wilde besteden aan de papieren wensen, gaat vandaag nog naar Brooke, bovenop mijn jaarlijkse donatie. Wil je mij een kaart sturen? Lief, maar hoeft niet. Liever geld doneren aan een goed doel zoals Brooke!

Advertenties

2 gedachtes over “Allerhande goede doelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s