Onzichtbare draadjes en een Franse nachtegaal

Iets meer dan zeventien jaar geleden werd ik het me voor het eerst écht bewust: leven is loslaten. Het was de eerste van vele keren. Grote Zoon werd op mijn buik gelegd en onze navelstreng werd doorgeknipt door manlief. Letterlijk. Want figuurlijk duurt dat heel wat langer. Dat realiseer mij vandaag weer.

Gisteren zag ik een grappige en ontroerende film: La Famille Bélier. Een 16-jarig Frans meisje neemt het moeilijke maar onoverkomelijke besluit om haar hart te volgen. Ze laat haar doofstomme ouders en broertje achter voor een zangopleiding in Parijs. Haar auditie is hartverscheurend mooi.

De scène doet me beseffen hoezeer loslaten ook mij bezighoudt. Dat komt wellicht door deze tijd van het jaar, waarin het so wie so een thema is. Wat laat ik los en wat neem ik mee, het nieuwe jaar in? Het afgelopen jaar was voor mij heel leerzaam, maar daarmee ook heel intensief. Die intensiteit mag best iets minder. Het leven mag wel weer wat meer vanzelf gaan. Ik heb er vertrouwen in dat dat wel gebeuren zal.

De scène doet me dus ook terugdenken aan dat eerste moment van besef, dat leven loslaten is. Niet ineens, maar steeds een beetje. En dan niet alleen het loslaten van kinderen, maar ook van patronen, en van verdriet én geluksmomenten. Ze komen en ze gaan. En ik pak ze vast en laat ze ook weer los, zodat er ruimte komt voor nieuwe ervaringen.

Ik heb dit jaar eigenlijk een stukje navelstreng doorgeknipt. Weg van het pad dat ik dacht dat voor mij geplaveid was, naar het pad dat mij thuisbrengt. Een onzichtbaar draadje is niet meer. Het maakte zich los en vormt zich tot een vleugel, waarmee ik kan vliegen. Dat moet ook, want als de draadjes blijven, hoe onzichtbaar ook, verworden ze tot een kooitje.

Het kooitje doet pijn, en het doorknippen van draadjes ook. Maar het is noodzakelijk verlies. Verlies om te kunnen groeien. Ook ik knip en heb pijn om het verlies. Maar ik ga het aan. Net zoals een rups, die op het moment dat hij zijn cocon verliest nog niet weet hoe mooi hij wordt en hoe hoog en ver hij zal kunnen vliegen. Als een Franse nachtegaal…

Een gedachte over “Onzichtbare draadjes en een Franse nachtegaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s