Zondagse heuvelkracht

Zuid-Limburg voelt, van alle plaatsen in Nederland, voor mij het meeste thuis. Het is de plek waar ik ben opgegroeid. Nu woon ik in het midden van het land, in de voor mij ‘kale’ Betuwe. En als ik thuis, dat wil dus zeggen beboste heuvels, mis maar naar het zuiden rijden niet in mijn agenda past, dan rij ik naar Berg en Dal.

De eerste stappen zijn in dikke, donkere modder. Een enorme hoeveelheid eikenblad maskeert dat, net zoals een laagstaand zonnetje dat prikt in mijn ogen. Knoet ruikt allemaal nieuwe geurtjes en laat zich niet zomaar verleiden om door te lopen. Ik haal de bal uit mijn jaszak en als door een bij gestoken springt ze vooruit. Dat is leuk, vrouwtje!!!

Een tijdje geleden las ik iets over krachtplekken. Toeval of niet, ik lijk ze nogal eens op te zoeken, omdat het plekken zijn waar ik mij goed voel. De route van deze wandeling geeft mij ook zo’n gevoel. Op de eerste plaats omdat het me doet denken aan de omgeving van mijn jeugd, maar er moet ook nog iets anders zijn. Ik merk dat ik de omgeving heel bewust in mij opneem.

De zon schijnt, de hemel is strakblauw. Er staat een stevige wind, maar echt koud is hij niet. Om mij heen staan inmiddels enkel enorme dennenbomen, ik schat in dat ze zo’n 20 meter hoog zijn. De wind suist er doorheen, laat de toppen ontspannen van links naar rechts bewegen. Ik blijf stilstaan en kus manlief met tranen in mijn ogen. Ik geniet zo van dit moment.

We slaan linksaf, de heuvelachtige weiden richting Groesbeek tegemoet. Bijzonder om hartje winter een bramenstruik te zien bloeien. Ondertussen fantaseer ik over de reis die ik in mijn vijftigste levensjaar wil maken. Een wandeltocht in het noorden van Spanje. Ik zou nu zo kunnen doorlopen, geen enkele moeite. Of die reis naar het zuidwesten van Engeland. Jammer dat de realiteit van maandag verwacht dat ik om acht uur mijn computertje aanzet.

Een half uur later blijkt dat waar we lopen toch geen écht wandelpad is. Waarschijnlijk zijn de platte varens het resultaat van strooptochten van de herten, zoals we die even later dartel zien springen richting dennen. Ademloos, vanwege de heuvel én de witte staartjes in de verte, sta ik stil.

Ik neem mijn omgeving in mij op en neem me voor hier op zijn minst een week op te teren. Ik adem de eikenlaan in, ruik het noordwestelijke mos op de boomstammen, tel de kastanjebolsters in de modder. Ik luister naar de krakende beukentoppen, lach om het goudgele licht van de laagstaande zon. Ik open mijn hart voor de wind, die mijn muizenissen wegblaast.

De komende week fiets ik in het donker, werk ik als het licht is maar knijp ik ertussendoor even tussenuit om deze zondagse kracht op te doen in het stille groen van doordeweeks Wolfheze.

Advertenties

3 gedachtes over “Zondagse heuvelkracht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s