Handen uit de mouwen

De dag is nog niet half voorbij, of hij heeft voor mij al een lentegeel randje. Omdat toe ik vanmorgen in het schemer met Knoet ging wandelen, ik de eerste merel echt een deuntje hoorde zingen. Gisteren las ik een krantenkop hoe geuren herinneringen kunnen oproepen; geluiden kunnen dat evenzo goed. Het gezang had de belofte van een frisgroene lente en een lange warme zomer in zich.

Na die wandeling kroop ik nog even heerlijk terug in bed. Want al ben ik een echt ochtendmens en doe ik met het grootste gemak mee aan de van-10-tot-6-slapen-challenge van een oud-collega mee, niets is lekkerder dan koud van de wandeling in een nog warm bed te stappen, tegen een nog warmer lief aan. En nog liever, hij liet me slapen tot wel half tien.

Ik zou deze dag kunnen zien als een saaie, natte, koude januarizondag, maar de belofte die ik vanmorgen hoorde, maakt dat ik energiek mijn bed uitstap en na het ontbijt een actieve stepronde met Knoet maak. Ook Knoet heeft de lente in haar bol, en hupst van voor naar achter en van links naar rechts. Of zou ze weten dat het volgende week Carnaval is?

In deze tijd van Imbolc vieren (In de ene traditie is dat tijdens de eerste volle maan nadat de zon in het sterrenbeeld waterman staat, dit jaar op zondag 24 januari. In andere tradities wordt Imbolc op een vaste datum, 2 februari, gevierd.) stap ik de tuin in, klaar om de eerste, in de herfst en winter afgestorven planten af te knippen. Niet omdat ik ze niet mooi vind. Integendeel; ik kan intens genieten van de ‘circle of life’ in mijn tuin. De bloemen waar ik zoveel plezier van heb gehad in de zomer en herfst, zijn nu grijs en bruin. Sommigen liggen halfvergaan op de grond, maar er staan ook nog prachtige silhouetten fier rechtop.

Maar ik knip de eerste herfstrestanten weg, omdat de lente zich eronder al weer klaarmaakt. Ik maak ruimte om de sneeuwklokjes, krokusjes en blauwe druifjes in volle glorie te laten bloeien. Het contrast is altijd weer ontroerend, omdat het zo tastbaar maakt dat het leven doorgaat. En dat is waar Imbolc ook over gaat. ‘Het woord betekent letterlijk ‘in de buik’ en verwijst naar de drachtige ooien. Met Imbolc vieren we dat het leven zich voor het eerst in de buik beweegt. Gedurende de winter sluimert het leven onzichtbaar diep in de aarde, maar nu zal het niet lang meer duren voor de eerste levenstekenen te zien zijn. De zon wordt sterker en de aarde ontwaakt uit haar winterslaap. Vroeger werd dit jaarfeest gevierd met grote vuren om de lente te verwelkomen en om de kou van de winter te verdrijven*.’

In de katholieke traditie is dit feest Maria Lichtmis. Bij hele praktische dames is het gewoon de grote voorjaarsschoonmaak. hoe het ook zij: vandaag en de komende weken zijn prima om wat oud is los te laten en zo plaats te maken voor nieuw leven, in welke vorm dan ook. Handen uit de mouwen!

* uit de nieuwsbrief van Nanaya

Advertenties

Een gedachte over “Handen uit de mouwen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s