Draakkracht

Draken. Ze komen deze dagen -toeval bestaat niet- veel voorbij in mijn Facebook-tijdlijn. Tijd voor een onderzoekje. Draken zijn er in alle soorten en maten. Groen, bruin en rood. Groot, groter en klein. Gevaarlijk, ontzagwekkend en ondeugend. Neppe, echte en sprookjesdraken. Letterlijke en figuurlijke. Maar eigenlijk altijd ‘wezens’ waar we vanaf willen.

Wikipedia maakt me een stapje wijzer: ‘Een draak is een groot mythisch wezen met een slangachtig of anderszins reptielachtig lichaam. Het geloof in deze wezens ontstond mogelijk door de geringe kennis die oude culturen bezaten van de gigantische, prehistorische, ‘draakachtige’ reptielen. Het woord “draak” is afgeleid uit het Griekse δράκων (drakōn), waarmee oorspronkelijk elk soort serpent werd aangeduid. Welke vorm de draak in de mythologie later ook aannam, het bleef in essentie een slang.’

Bovenal zijn draken dus producten van onze collectieve fantasie. Archetypen, die ergens voor staan in ons leven. Volgens Jung staat de draak voor onze hartstochten en emoties. Oeps. Betekent dit dat we bang zijn voor onze eigen hartstochten en emoties?! Ik zoek verder en lees ook over de slang -wat de draak volgens Wikipedia dus in essentie is- als archetype: symbool voor duistere machten.

Ik staar voor me uit. Denk terug aan eerdere blogs die ik schreef over draakjes en draken. Komen die met deze kennis in een ander licht te staan? Kan ik op een andere manier naar mijn draken kijken, ze als diamantfacetten belichten?

Als draken aan de ene kant bangmakend zijn en aan de andere kant het product van onze eigen fantasie, zullen we dan vanaf vandaag gewoon een nieuwe afspraak maken? Zullen we ze, als ze werkelijk zo angstaanjagend zijn, net zo lachwekkend maken als Harry Potter met zijn Boeman, de Dementor, deed? En zullen we dan afspreken dat draken er hoogstens zijn om ons op een creatieve en grappige manier te herinneren aan de belangrijkste richtingaanwijzers in ons leven, onze hartstochten en emoties?

En als we dat dan gedaan hebben, zullen we dan ook afspreken dat we nooit, nooit meer bang zullen zijn voor wat we zelf verzonnen hebben?! de paradox is dat, als we er niet meer bang voor zijn, ze ook niet langer hoeven te verdwijnen. En kunnen we in alle lichtheid onderzoeken waar ze voor staan. Voor onze hartstochten en emoties … En zelfs als ze in essentie staan voor de slangen, de duistere machten, kunnen we ook die naar het licht brengen, waardoor ze onze kracht zullen worden …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s