Luider dan woorden

Ik hoorde gisteren een verhaal. Stel je voor: het heeft buiten geregend. Nu is het droog, maar er liggen nog grote plassen op straat. Peuter gaat op de trap zitten en trekt zijn regenlaarsjes aan. De linker aan zijn rechtervoet en de rechter aan zijn linkervoet. Opa adviseert hem de laarsjes om te draaien, maar Peuter weigert. En volhardt. Ook als tijdens het lopen oma meermaals aanbiedt de laarsjes te wisselen.

Zie hier hoe moeilijk de kunst van het laten is. Hoe komt dat toch? Dat we steeds geneigd zijn zogenaamd rationeel voor een ander te bepalen wat ‘beter’ voor hem is. Of, misschien nog erger, voor onszelf. Op basis van welke argumenten beslissen we dat? Omdat we het zo geleerd hebben. Omdat ‘het zo heurt’. Omdat we niet stilstaan, niet voelen wat we écht willen.

Is peuter uitgelachen? Nee. Is ie gevallen? Nee. Had ie pijn? Misschien. Maar bovenal heeft hij geleerd om naar zichzelf, naar zijn hart, te luisteren. Mijns inziens een onbetaalbare les. Zeker als je drie bent. Het verhaal inspireerde mij tot:

Mij bekwamen
In de kunst
Van het laten
Is nog een hele kunst

Net zoals het luisteren
Naar wat mijn hart
Meestal fluistert
En soms schreeuwt

Nu ik de jaren
Van wijsheid nader
Word ik steeds stiller
En de roep van mijn hart

Luider dan woorden

Kloppen wordt bonzen
Tot het deurtje openbreekt
En de stralen van mijn hart
Schreeuwen van geluk

Nu ik het door heb
Zie ik wat mijn hart
Me al die tijd
Al zeggen wou

Nu hoef ik mij alleen nog maar
Verder te bekwamen
In de kunst
Van het laten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s