Pareltjes van muizenissen

Soms zie, voel en beleef ik zoveel dat ik geen keuze kan maken waar over te schrijven, en schrijf ik niet. Soms ook denk ik dat een ander niet zal begrijpen waarom ik iets zie, voel of ervaar, en schrijf ik niet. En vaak, als ik wel schrijf, vraag ik me af wie er geïnteresseerd zal zijn in dat wat ik schrijf. En gooi ik, wat ik geschreven had, maar weer in de prullenbak.

Ik weet ook, dat schrijven stromen betekent. Stromen van energie. En meer dan dat, stromen van inspiratie. En ja, dat betekent ook dat niet alles even goed is. Maar ook, dat er soms pareltjes tussen zitten. En dat is precies waar ik het voor doe.

De laatste tijd zitten er veel gedachten in mijn hoofd, die het schrijven en het stromen moeilijk maken. Muizenissen, zoveel, dat het niet lukt ze te laten wegblazen door een frisse februariwind. Daarom probeer ik het op deze manier. Waar angst is, moet de angst niet weggeduwd maar toegelaten worden. Waar haat is, moet geen haat bij komen, maar liefde. En waar muizenissen zijn, mogen ze zichtbaar worden, waardoor ze lichter worden.

Lichte muizenissen
Ik hou er wel van
Want, op een dag zoals gisteren
Stellen ze me in staat me te verwonderen
Over de haat tegen Vermeer
Lach ik om een kat
Op een zebrapad
Verzin ik een list
Wandel ik lang
Bedenk ik iets geks
Voel ik me heks
Regel ik een bowlingbaan
Geniet ik van de wassende maan
Droom ik van draaiende molens
En word ik wakker met deze gedachte
Dat muizenissen
Lichter worden
Als ik ze zichtbaar maak

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s