Dag van klaarheid

Vandaag is zo’n dag dat het gedicht Kunst van Martin Bril in mijn hoofd danst:

Wat we willen:
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe

Het zijn precies die laatste woorden, die maken dat zijn gedicht als een vlinder door mijn hoofd dwarrelt. Omdat er zoveel klaarheid is. Plotseling en even. Onverwacht. Voor de rest van mijn leven.

Vandaag doet me ook denken aan Oei, ik groei. Het boek dat ik van J kreeg toen Grote Zoon net geboren was. Ik begreep als kersverse moeder weinig van de plotselinge staat van niet-welbevinden van de baby in mijn armen. Het boek legt uit dat groeien in sprongetjes lijkt te gaan. Lijkt, omdat dat natuurlijk niet zo is. Groeien is een continu proces. Maar veel daarvan vindt ondergronds plaats en als dan plots een sneeuwklokje haar kopje de grond uit duwt, om passend voor de tijd van het jaar beeldend te maken, oogt het als een sprongetje.

Al vanaf het wakker worden is die klaarheid er dus. Over kleine en grote dingen in mijn en hét leven. Klein zoals de lente, die nu onmiskenbaar in aantocht is. Ik zie het aan de plantjes in mijn tuin, ik hoor het aan de vogels en ik voel het in mijn hooikoortsige kortademigheid. En groot zoals de sterren voorspellen, dat 2016 voor mij het jaar van een reuze Oei ik groei-sprong zal zijn. Ik heb m’n ogen dicht om te genieten van die grootste klaarheid. Want ik zie het niet met mijn ogen, maar met mijn hart.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s