Poezenliefleed

Een paar jaar geleden moest ik op een koude zondagavond, onze je-weet-wel Felix onverwacht laten inslapen. We waren een nachtje weggeweest en bij thuiskomst lag hij halfverlamd en hartverscheurend te miauwen op de deurmat. Nooit ziek geweest en na dertien jaar dit plotselinge en verdrietige afscheid.

Zijn huisgenootje was mijn eerste poes. Ik haalde haar uit een asiel dat nu niet meer bestaat. Zij zat als een echte Diva te wachten op haar nieuwe baasje. Bijna twintig jaar lang is ze mijn allerliefste, witgevlekte theemuts geweest. In haar jonge jaren altijd buiten en sinds onze verhuizing alleen nog dichtbij huis. Ze was een poes met drie levens, want ze overleefde zowel een groot auto-ongeluk als een woeste terriër die haar staart er bijna afbeet. De laatste dag van haar leven week ik niet van haar zijde, sliep ze op een kussentje voor het raam, kwam de dierenarts thuis voor de verlossing en heb ik haar begraven in haar geliefde tuin.

Maar vóór zij ging, heeft ze mijn kleine cyperse poesje Angie soort van opgevoed. Angie was de opvolgster van Felix. Ik vond haar via internet bij een kattenopvanggezin en ik was op slag verliefd. Zo fijntjes, zo zachtjes, zo lief. Ze huppelt en miauwt als het liefste kleine meisje dat je ooit bent tegengekomen. Ze holt altijd weg als iemand haar benadert, maar naar mij keert ze ook altijd weer terug. Zo anders dan onze Guus.

Afgelopen week werd ze ziek. Het was me niet meteen opgevallen, omdat in onze routine poezen en kinderen inmiddels aardig hun eigen gang gaan. Toen ze me maandag bij thuiskomst weer niet kwam begroeten, niet wilde eten of drinken en alleen maar stil bleef liggen, ging ik met haar naar de dierenarts. Ruim 40 graden koorts. Pillen en spuiten erin. En afwachten maar.

Vanmorgen werd ik wakker met een luid spinnende Angie bovenop mij. De dagen waarin ze mondjesmaat de gelei van haar brokjes likte en op de gekste plaatsen ging slapen, te weinig puf om haar mandje op te zoeken, zijn voorbij. En terwijl ik dit blogje schrijf, zie ik haar regendruppels likken van het dak van de auto, ondertussen verbaasd kijkend naar een dikke bromvlieg die haar nadert. Angie is weer boven Jan!

Advertenties

2 gedachtes over “Poezenliefleed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s