Thuis in het niets

De zon schijnt heerlijk op deze tweede werkdag van de week. Ik zit achtereenvolgens in de trein, een kelder en weer in de trein. Ik neem me heilig voor om, als m’n werkdag erop zit, even languit in de tuin thuis van de zon te genieten.

Zul je altijd zien. Heb ik me net geïnstalleerd, beetje zonnebrand op mijn wangen gesmeerd, truitje uit, want buurman is niet thuis, verdwijnt de zon achter een dikke wolk. Ik grom. Dit was niet wat ik in gedachten had toen ik hierover fantaseerde in de trein!

Ik zet de mantra die in mijn oren klinkt wat harder. Misschien heeft het universum een andere bedoeling met mij dan zongebruinde wangen. Ik sluit mijn ogen half en tuur naar de wolken die voorbijgaan. Dat had ik al lang niet gedaan.

De mantra werkt hypnotiserend en voor ik het weet ben ik beland in mijn fantasiewereld. Dit was me niet gelukt als de zon zijn stralen op mij had geschenen. Dan waren mijn oogleden dichtgevallen en was ik in een een hazenslaapje beland.

Nu vlieg ik mee met sliertjes wolken. Ze nemen me mee naar een wereld die zich ter plekke ontspint: ik zie het gezicht van Oom Tom en wervelend dansende vrouwen. Een uitgestoken hand en achtereenvolgens een lammetje, een galloperend paard en een dikke teddybeer.

Als de zon dan toch even achter de wolken vandaan piept, draagt hij eraan bij, de warmte die ik in mij voel, ook op mijn huid te ervaren. De mantra is inmiddels afgelopen en ik voel sinds lang positief leeg. En ik weet nu: deze mantra en wolken vielen me toe op het juiste moment.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s