De lachtranen van het bijlegkastje

Met manlief als filiaalleider van een kringloopwinkel komen er wel eens nieuwe spulletjes ons huis binnen. Nou ja, nieuw … Tweedehands dus. Of derde- of vierde-… In ieder geval, in elke kamer van ons huis staat wel een tweedehands meubelstuk. ‘En in de garage ook’, brengt mijn buuf subtiel in herinnering als we natafelen van een lekkere barbecue.

Ze loopt naar haar eigen garage en haalt er een ouderwetse naaimachine vandaan. Zo’n zwarte, met sierlijke krullen en een enorm wiel. En een prachtige houten bekisting. ‘Ik raak hem aan de straatstenen niet kwijt’, zegt ze, ‘en daar begrijp ik niets van’. Ik ook niet. Hij doet het, ziet er ouderwets degelijk en betrouwbaar uit en niemand die een bod doet op Marktplaats?

Ondertussen gaat de bekisting er weer op. Tenminste, dat is de bedoeling. Lukt voor geen meter. Bij elke poging moet ik harder lachen en maken we grappen. Ondertussen hoeft er niet meer op geboden te worden, maar wordt er geld bijgelegd als je hem komt ophalen. Alsjeblieft! En omdat me dat doet denken aan wat er in mijn garage staat, lopen de tranen me inmiddels over de wangen en kom ik niet meer uit mijn woorden. Want in mijn eigen garage staat een bijlegkastje.

Een maand of twee geleden vond ik op het intranet van mijn werk een leuk jarendertigkastje. Zag hem al helemaal staan in mijn werkkamer. Helaas was ie al verkocht. Voor een heel zacht prijsje. Een week later kon ik hem alsnog ophalen, omdat de kopers niet waren komen opdagen.

Het kastje paste niet in onze auto (ik had toen al moeten weten dat dat het tweede signaal van het universum was) …

Een maand later reken ik de huur van een busje af. Kastje thuis. We duwen en we trekken. We overvragen onszelf. Maar hoezeer we ons best ook doen, de muren van het trapgat werken niet mee. Kastje past niet en verhuist -tijdelijk natuurlijk- naar de garage. Ik bel een verhuizer.

‘Tja, mevrouwtje, ik schat in, een eurootje of negentig.’ Voor dat bijlegbedrag wil de goeie man het kastje wel via de tuin, het terras, het balkon en onze slaapkamer naar mijn werkkamer transporteren.

Het kastje staat dus nog steeds in de garage … Ik aai er dagelijks liefkozend overheen. Ooit komt ie daar waar ie bedoeld is. Tot dan is het mijn bijlegkastje. Inmiddels mét lachtranen.

Advertenties

2 gedachtes over “De lachtranen van het bijlegkastje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s