Wake up call van betoverde prinsjes

Net zoals vorig weekend word ik midden in de nacht wakker. Het is bijzonder om in deze volop-lente-nachten te constateren dat de zon weliswaar nog niet op is, maar het toch al licht wordt (misschien is het niet eens echt donker geweest) en dat de vogels al zingen of hun leven er vanaf hangt. En waar ik vorige week om vier uur m’n bed uitrolde voor een Donkere Maanritueel, draai ik me deze keer nog eens lekker om en droom ik verder.

Vanmorgen word ik voor mijn doen vrij laat wakker: 7.18 uur. Omdat Knoet gisteravond nog laat is uitgeweest (lang leve drie EK-wedstrijden op een dag), hoor ik haar nog niet piepen. Toch rol ik slaapdronken mijn bed uit en hijs ik m’n snelle kloffie aan. Nog net zo slaperig loop ik drie minuten later, tegelijk met mijn buur en zijn twee doggen, de straat uit.

Een vlinderslag aan de ene kant van de wereld veroorzaakt een orkaan aan de andere kant van de wereld. Voor een verandering van mijn wandelperspectief loop ik daarom aan de andere kant van de straat mijn zondagochtendrondje. De verandering lijkt minimaal, maar samen met alle groei en bloei van deze tijd, is mijn uitzicht substantieel anders dan vorige week. Tijdens mijn wandeling zie ik kleine verrassingen en cadeautjes in de vorm van in geurige lavendelhagen, overdadige pioenrozen, bedauwde vrouwenmantels en stralende rozenstruiken.

Ik loop langs de eendenvijver. De grasstrook van het hondenpaadje is slordig gemaaid, waardoor veel lange grashalmen op het pad zijn blijven liggen. Ik hoor gefladder in het riet en blijf stilstaan om te ontdekken wat het is. Als ik weer verder wil lopen, kijk ik naar de grond en zie ik een soort van spinnetje springen door die gemaaide grashalmen. Ik kijk beter; het is een heel klein padje.

Nog geen centimeter lang bevat het lijfje alles wat een betoverde prins nodig heeft. Ik buk me en zie z’n pootjes, z’n vingers en tenen, z’n oogjes. Hij is écht schattig. Dan loop ik verder. En nu pas valt me op hoeveel donkere vlekjes ik zie springen op het pad. Het stérft van de padjes. Ik lijk klaarwakker gekust door deze prinsjes! Want ik wil er natuurlijk niet bovenop gaan staan.

Tweehonderd meter is een eind als ik elke stap voorzichtig zet. Maar het is eigenlijk een geweldige wake up call om in het hier en nu te belanden. Ik wil best elke dag zo wakker worden!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s