Zoet lindegezoem

Als ik wakker word, hoor ik regendruppels tikken op mijn balkon. Even later begroet ik slaapdronken de grijze massa buiten. En als het regent, loop ik altijd net een ander ochtendrondje met Knoet dan wanneer de zon schijnt. Dan loop ik langs de eendenvijver met de grote wilg.

Het is, ondanks het grijze weer, een bijzondere dag. Vijf jaar geleden vierden we het vijfenveertigjarig huwelijksfeest van mijn ouders. Drie maanden later overleed mijn moeder, na een lang ziekbed. Anders zouden ze vandaag hun gouden huwelijk vieren.

Knoet trekt me mee over het natte gras, richting de grote wilg. Zijn hangende takken mogen voor anderen wellicht treurig ogen, ik vind het vooral een veilig-nest-boom. Zijn takken hangen tot op de grond. En vandaag lijkt het wel een paraplu, die ons beschermt tegen de regen.

Alhoewel ik haar koppie slechts aan de achterkant zie, kan ik de verbazing in Knoets blik lezen. Met haar oren en waarschijnlijk ook haar wenkbrauwen opgetrokken, de rug strak en de staart pront in de lucht, staart ze naar het water. Het is een magisch plaatje. De witte Kuifje-hond, onder de lichtgroene hangende takken, met het lange, vochtige gras onder haar pootjes en de donkere spiegel voor ons.

Wat haar op haar beurt getrokken had, was het luide ochtendgekwaak van kikkers. Die met een grote hap lucht en bijbehorende plons onder water waren verdwenen toen wij hun kant opliepen. Nu verbreken slechts de steeds groter wordende regendruppels de stilte van de spiegel.

Na een fijne lunch in een kasteel, met manlief en mijn vader, in de buurt van waar ik getogen ben, en waar we proostten op mooie huwelijken, zijn we aan het einde van de middag weer thuis. En ook na het avondeten wandel ik weer de wereld van verbazing binnen. Er is weer die stilte van vanmorgen. Dat wil zeggen: geen mensen, geen auto’s of andere ruis.

Enkel gezoem.

Honderden, nee duizenden hommels en bijen vliegen de bloesem van de welgeteld negentig lindebomen aan de rand van ons dorp in en uit. Ik sta ademloos toe te kijken.

Later lees ik: De linde heeft hartvormige bladeren en wordt gezien als de boom van de liefde en trouw. Voor mij was ze wat geur betreft al het ultieme symbool van zoete overvloed en van de overgang van de lente naar de zomer. Maar de kennis over haar symboliek verbindt haar voor mij voor eeuwig met de bijzondere dag vandaag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s