Wereld van verwondering

‘Je haalt het niet’, zegt manlief, terwijl ie meewarig van zijn zaterdagkrant opkijkt. ‘Zo gaat het altijd. Je plant te veel, en dan ga je stressen. Wedden dat je niet op tijd bij Kleine Zoon bent?’ Ondertussen poets ik mijn tanden, doe nog snel een schoon zakje in de pedaalemmer en knik ik heftig dat het heus wel lukt. Tegelijkertijd bedenk ik een strak plan.

Ik toets de route naar de logeerplek van Kleine Zoon al in het navigatiesysteem en besluit ergens op die route te gaan wandelen. Of ik wijk er vanaf, maar weet dan altijd meteen hoever ik van Kleine Zoon af ben. En zoals wel vaker, gebeurt dat laatste. Bij elk kruispunt neem ik een onverwachte beslissing. Hier links, daar twee keer rechts. Tot ik de auto parkeer in een chique villawijk aan de rand van Nijmegen. In het groen. Veel groen.

Ik loop onder een witte boogpoort door en waan mij in een andere wereld. Ik realiseer mij ineens dat ik dit eigenlijk heel goed kan. Een andere tijd en ruimte in stappen. Daar waar stilte heerst. Waar creativiteit danst. En rust geniet. De wereld draait gewoon door, maar ik stap er even uit.

Ik zie een man onder een boom staan. Ik schrik niet van hem, hij staat er heel rustig en sereen bij. Al een jaar of honderd denk ik. Hij ziet hetzelfde als ik: een vijver, omzoomd met grote zwarte lavastenen. Midden in de vijver staat een boom, waar water in zilveren straaltjes uit de takjes stroomt.

Ik loop verder. Voor mij een uitgestrekte trap tussen rodondendrons. Boven aangekomen ben ik op een plek waar eeuwige rust heerst, bomen zijn en vogeltjes fluiten. Een soort van paradijs voor de doden. Ik zie de lieflijkste tafereeltjes, wilde bloemen, stenen met namen en data. Op een enkele steen lees ik een liefdesbetuiging of een hartekreet.

In de verte zie ik een wit prieel. Het is een eind lopen, en toch lijk ik het zonder moeite te bereiken, alsof ik word gedragen. En alsof ik vleugels krijg daar waar het bergop gaat. Bij het prieel aangekomen realiseer ik mij hoe alleen, maar niet eenzaam, ik hier ben. Op een plek waar ik mijn eigen stilte kan horen, mijn energie kan opladen en geniet van de zonnestralen tussen de bomen. Waar tijd ontbreekt. Mijn oog valt op een bijzonder beeld; een soort van zeemeermin met engelenvleugels. Ik sluit haar in mijn hart.

Ik loop zachtjesaan weer naar de witte boog. Ga nog even zitten op het bankje bij de vijver, waar de serene man nog steeds staat. Ik sluit mijn ogen en geniet van deze onverwachte zaterdagmorgenverrassing. Dan sta ik op en loop stevig door naar de auto. Klokslag elf uur omarm ik Kleine Zoon en gaan we op weg. Ik ben weer terug naar de gewone wereld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s