Zomerverstilling

Na een half uurtje wandelen op deze zonnige zondagmorgen, weet ik dat dit blog Zomerverstilling gaat heten. Ik heb het gevoel de inspiratie te hebben gekregen die ik vroeg. Het loopt anders af.

Als ik na een warme en muggenrijke nacht wakker word, stap ik toch opgewekt uit mijn bed. Vanmiddag ga ik immers naar North Sea Jazz! En als ik met Knoet de straat uitloop, weet ik zeker dat het een mooie wandeling en een prachtige dag gaat worden.

Het is doodstil op straat en toch ook weer niet. Op een vroege Vierdaagseoefenwandelaar na kom ik niemand tegen. Het is best al warm. Ik heb een fleecevest en een lange joggingbroek aan, en dat voelt zelfs op dit tijdstip al overdressed. Weet ik in ieder geval zeker dat vanmiddag en vanavond mijn zeegroene zomerjurkje meer dan genoeg is.

Het is al goed te merken dat de langste dag achter de rug is. De vogels zijn stiller en ik zie dat veel merels in de rui zijn. Ze vervangen hun verendek na het broedseizoen door een nieuwe. Knoet is er erg happig op ze te besluipen terwijl ze in het gras naar wormen zoeken. Gelukkig voor de merels ben ik wakker.

Ik loop in omgekeerde richting naar de langgerekte eendenvijver, waarlangs het hondenpad loopt. Vorig jaar was ik best even van slag toen alle cornoeljes daarlangs werden gerooid. Inmiddels ben ik gewend aan het ruime zicht op het hooiland dat er voorheen achter verborgen lag.

Ik ga zitten op een soort van waterput en geniet van de verstilling van de zomer. De vogels stiller, het gras langer, de kleuren grijzer. Zigzag schapenwolkjes en een Bonte Piet hoog in de lucht. Druk zoemende vliegen. Ik moet van binnen lachen als aan het eind van het hondenpad ik een haas zie zitten in het hooigras, en Knoet niet. Ik blijf even staan om te zien hoe de haas zijn kans schoon ziet en wegspurt.

Als ik me omdraai is Knoet verdwenen. Sh*t. Ik roep zachtjes, wil de mensen die vlakbij wonen niet wakker maken. Dan zie ik mijn witte monster, in de jachthouding. Neus in de wind, linkervoorpootje omhoog getrokken, de pluimstaart fier in de lucht. Klaar om te springen. En ze springt. De eendenvijver in.

De eenden, waaronder een moeder met een stuk of zes grote kuikens, zwemmen luid snaterend weg. Knoet zwemt er driftig achteraan. Het lukt haar niet om ze in te halen, dus na een paar minuten keert ze om. In het midden van de vijver ligt een feeërieke cirkel van waterlelies, als koninginnen van de vijver. En wat doet Knoet? Die neemt de kortste route terug naar mij, dwars door de waterlelies.

Als ze er bijna doorheen is, zie ik haar wel nog zwembewegingen maken, maar ze komt niet meer vooruit. Huh? Ze hangt vast! Ze heeft inmiddels  zo’n stoer hondentuig, waarmee ik haar vastmaak als we gaan steppen, maar deze keer werkt het minder mee: het is ergens achter de waterlelies blijven hangen. Ik roep haar, harder dan mijn bedoeling is. Wat moet ik anders?!

Alle vezels in mijn lijf roepen ‘Nee!’, als ik doe wat ik afgelopen week ook deed toen er achter mij een scooterongeval plaatsvond en ik er snel heen fietste omdat een meisje doodstil op straat bleef liggen. Mijn reddersinstinct doet ook nu wat mijn lijf wil weerstaan. Ik loop de vijver in. En als lopen niet meer gaat, zwem ik tot ik bij Knoet ben. Ruk haar los en geef haar een duw richting de waterkant.

Soppend en onder de eendenkroos loop ik met een springerige en wild schuddende hond naar huis. Er is nog steeds geen kip op straat te zien. Nog nooit zo blij geweest met zomerverstilling 😂!

Advertenties

2 gedachtes over “Zomerverstilling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s