Pippi’s wijsheid

Ik werk nu 21 jaar bij mijn huidige werkgever, een grote GGZ-instelling. En hoeveel er inmiddels ook veranderd is, er zijn nog steeds van die grote ziekenhuisterreinen omgeven door en voorzien van eindeloos groen. Toen ik hier kwam werken, ging er een zucht van verlichting door mijn lijf. Deze instelling ademde een sfeer uit waarin ik me vrij voelde om óver de gazons te lopen, in plaats van keurig eromheen over de weg of een paadje. Het was een informele organisatie ten opzichte van de GGZ-instelling waar ik tot dan toe had gewerkt.

Toch realiseer ik me vandaag dat ik ook steeds meer letterlijk en figuurlijk platgetreden paadjes ben gaan bewandelen, en dat ook nog deed toen ik dat voelde knellen met wat ik diep in mijn hart voelde. Gelukkig is het inmiddels zo dat ik weer steeds meer verrassend en zelfs onontgonnen terrein bewandel. Zo ook vandaag.

Op het ziekenhuisterrein zijn inmiddels de nodige gedateerde en leegstaande paviljoens gesloopt. En op de plek waar Grote Zoon ooit naar het kinderdagverblijf ging, bevindt zich nu een prachtig veld vol bloeiende kruiden. Ik heb de stoute wandelschoenen aan voor een lunchwandeling en besluit in een oogwenk om het veld te doorkruisen in plaats van er braaf omheen te lopen. Wie weet tref ik nog onverwacht een slapende ree.

Terwijl ik de stengels en sprieten langs mijn handen en benen voel kriebelen, komt toch een kort moment dat kleine meisje boven dat zich schuldig en een beetje ondeugend voelt. Mag dit wel? Dan denk ik aan Pippi: 

‘Ik let er niet zo op dat het precies gaat zoals het hoort.’

En ik denk terug aan 21 jaar geleden en lach. Ja, dit mag! Sterker nog, dit zouden meer mensen moeten doen.
Ervaren hoe het is om je op een gewone doordeweekse werkdag in een paradijs te wanen, vol kaasjeskruid, boldistels, bijvoet, Sint janskruid, onverwachte zonnebloemen en duizendschoon. De zon voelt ineens warmer, de wind zachter en mijn gemoed (nog) vrolijker.

Aangekomen bij mijn bestemming, ga ik zitten op een bankje en geniet ik van de aanblik van een badderend roodborstje. Ik weet wat ie mij wil zeggen. Ik hoor de woorden van wijlen J, die hier zijn herdenkingsplekje heeft:

Laugh, make fun

and keep it nice

Life is short

and won’t come twice

Ik sluit mijn ogen, adem diep in en geniet. Tot dikke druppels regen en gerommel in de verte mij in herinnering brengen dat er nog wat klussen te doen zijn. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s