Sizzling Silent Sunday 

Natuurlijk zijn we vanmorgen heel vroeg wakker. De consequenties van het luxeprobleem dat de Amerikareiziger heeft: een jetlag (of juist omgekeerd). Ik zie er graag het voordeel van, en dat is dat we redelijk snel, want vroeg, aan de beurt zijn in het restaurant waar we willen ontbijten: Wildberry Pancake Café. De gerechten hebben de meest exotische en zoete namen die je kunt bedenken. En waar de mannen kiezen voor Sizzling Skillet Butcher Block, French Toast Cinnamon Roll en Pancake Chocolate Chip ga ik voor The Oldfashioned Oatmeal. Als het eenmaal op tafel staat, kost het moeite om alles en iedereen op één selfie te krijgen.

Voor vandaag zijn hevige onweerstormen in het Midwesten voorspeld. Ik had gedacht de regen te ontlopen nu we weg zijn uit Nederland. Als het om 10 uur daadwerkelijk losbarst, blijkt toch ook dit weer een soort van toeristische attractie te zijn. We staan droog onder de zonneschermen van een chique winkel op The Magnificent Mile en kijken onze ogen uit. Brandweerwagens gieren gillend langs en de eerste halve-marathon-lopers keren, toch al nat van het zweet, te voet en door de regen huiswaarts.

We besluiten tot een diepte-investering te doen in een boottocht over de Chicago River. Een jeugdige pensionado maakt de verwachtingen waar dat we na de tocht alles zullen weten van de bijzondere architectuur van de stad. Van Trump- tot Willistower en van Mies von der Rohe -die wij tot nu toe alleen uit Barcelona kenden- tot het op-een-na-grootste gebouw van Amerika, dat lange tijd de Kennedies toebehoorde. En dat alles met een heerlijk zonnetje!

‘Zoek zo nodig de stilte op, Vissen’, staat vandaag in mijn horoscoop te lezen. Waar het vanmorgen om kwart voor acht nog een bijzondere ervaring was om bijna geen mensen op straat te zien, valt dat sinds een uur of tien niet mee. Grote Zoon en ik besluiten in het Millennium Park in het enorme openluchttheater te gaan zitten. Niet dat het daar rustig is, maar het heeft wel een relaxte sfeer. We turen naar een klein musje dat voor ons uitrust en horen boven alle lawaai van de Pokémon Battle iets verderop zelfs sprinkhanen in de bomen.

In dit alles, groots en meeslepend, heb ik me te verhouden tot het gevoel dat me bij vlagen overspoelt op elke straathoek wel een dakloze te zien. Het maakt me nederig en dankbaar deze bijzondere reis te kunnen maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s