Under the starry sky

Zeven uur ’s avonds, Los Angeles-tijd (negen uur vroeger dan in Nederland). Ik zit in de deuropening van onze Navajo-tent op de slaapzak, die ongetwijfeld klaar ligt omdat het hier ’s nachts koud wordt. Maar dat is het nu zeker nog niet. Eenendertig graden gaf de autothermometer net nog aan.

Grote Zoon is zó ver weg, dat hij slechts een stipje in het prairiegras is. De omgeving aan het verkennen. Manlief en Kleine Zoon zijn zo’n honderd meter verderop de barbecue aan het aansteken. Daar waar ook een vuurplaats is, waar we vanavond, als het donker is -écht donker, want nergens electriciteit in de nabije omgeving zover we kunnen kijken- een vuur kunnen ontsteken. De zon gaat zo onder achter mij, de schaduw van de tent wordt langer en langer. En de maan komt straks op vóór mij. Ik hoor en zie dat twee Amerikaanse vrouwen in de tent naast ons (nou ja, honderd meter verder dan), zullen overnachten. Ze kwetteren heel wat af.

Ik loop naar de ranch, want Baha is in alle drukte vergeten om de beloofde borden en bestek te brengen. Ik vind het niet erg, het geeft mij een reden om langs de zeven schaapshonden, de poes, de schapen, de geiten en de paarden te lopen. Een van de paarden is ondeugend. Ze hebben de hele dag buiten gelopen en een jonge merrie vindt het daar nog steeds veel leuker dan in de kraal. Want erbuiten stapelt een oudere man sappig hooi over van een pickup naar een trailer die afgesloten kan worden.

De zonsondergang maakt dat ik wel foto’s wil blijven maken. Elk moment ziet de hemel er anders uit. Maar aangezien er geen electriciteit is en we morgen ook nog naar Antelope Canyon gaan, ben ik zuinig op de batterij. In de verte zien we grote witte onweerswolken en als de zon eenmaal onder is, zien we ook heel wat bliksemschichten. Maar waar wij zijn heeft het al een jaar niet geregend, en dat zal volgens Baha vandaag ook niet gebeuren, hoe fijn ze dat ook zou vinden. Ik grapte al dat we een regendans voor haar konden doen.

We eten een eenvoudige maar heerlijke maaltijd. Steak, sausages and ceasar salad. Het smaakt prima na deze lange dag. De honden ruiken het vlees en zitten graag bij ons. En ook de twee Amerikaanse vrouwen schuiven aan bij de vuurplaats. Ze kletsen ons de oren van het hoofd. Ik hou me wat afzijdig, omdat ik naar de sterren wil kijken en de maan wil zien opkomen. De onweers- en sluierbewolking maken dat de maan even op zich laat wachten. Daar waar het helder is, zijn immens veel sterren te zien. Tellen is onmogelijk.

We gaan slapen rond elf uur. In een mum van tijd zijn we vertrokken. 

In de warme armen van Moeder Aarde. 

Op weg naar Dromenland. 

Onder een magische sterrenhemel. 

En het wakende oog van de afnemende maan.

En in de veilige wetenschap dat de zeven schaapshonden de coyotes zullen wegjagen. Wat ik ze later vannacht ook hoor doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s