Viva Las Vegas!

Vanaf de noordzijde van de Grand Canyon rijden we eerst een uur terug naar Jacob Lake Inn. Daar aangekomen gaan we linksaf en begint een nieuw avontuur: Las Vegas. Het is vanaf deze magische plek ongeveer vier uur rijden. Vier hete uren, deels door de woestijn. Als we halverwege uitstappen voor een milkshake, slaat de hitte ons werkelijk bijna tegen het asfalt. Tweeënveertig graden. Niet normaal!

De milkshake is daarentegen zo koud dat ie pijn doet achter mijn ogen. Maar The Eagles op de achtergrond maken het helemaal goed: Take it easy. Past precies bij het palmbomenuitzicht dat ik heb op de parkeerplaats. Vanaf Hurricane, zoals onze pauzeplaats heet, rijden we Interstate 15 South op. En denderen we met de enorme vrachtwagens en grote-auto-massa mee de woestijn in. Het landschap verandert van enorme grijze rotsen naar meer vlak land, eerst met wat palmbomen daar waar menselijke activiteit te vinden is, later alleen vlakten met cactussen.

Het is wat heiig, wellicht door de al langere tijd ook voor Amerikaanse begrippen heet weer. In onze auto staat de thermometer op 114 Fahrenheit, dat is eenenveertig graden. En dan ineens doemt daar links voor ons in de mist op: the City of Sin, Las Vegas. Manlief wil graag een filmpje van het aan komen rijden, maar dat lukt niet zo goed door de combi van dat weer en al het verkeer. En als we al door bebouwd gebied rijden, zijn daar ineens de eerste bekende hotels te zien.

De route naar onze Airbnb-overnachtingsplek is eenvoudig; we rijden zo The Strip op. Het is waanzinnig druk met de meest dure en grote auto’s. Nu is onze Jeep naar Nederlandse maatstaven niet flauw, maar hier is het toch steeds een kleintje. Als we op het opgegeven adres aankomen, gaat de poort naar de enorme oprit open. We rijden naar het gebouw van de portier. Hij vraagt onze legitimatie en wijst ons door naar Tower 2. Naast het MGM-hotel zijn drie 38-verdiepingen tellende witte gebouwen met goudglanzende ramen. We rijden onder het afdak voor de deur: een van de valetparking-mannen zal onze auto (gratis!) parkeren.

De lobby van het gebouw is ook weer enorm! De banken zijn voor reuzen, de tapijten zijn rijkelijk bewerkt en mijn slippers zakken er bijna in weg. En omdat deze Airbnb-faciliteit gebruik maakt van alle voorzieningen van het MGM, checken we in als in een hotel. Even later zoeven we naar de twaalfde verdieping.

In de gang op weg naar onze ‘one-bedroom-suite-with-balcony’ constateren we dat we een hoekappartement hebben. In Chicago leerden we van de boot-gids dat hoekkantoren een upgrade betekenen voor kantoorpersoneel (en was er om die reden een wolkenkrabber zonder hoekkantoren en één met zestien hoekkantoren per verdieping). Als we binnenkomen, zijn we met stomheid geslagen. De plaatjes op Airbnb hebben niet gelogen.

De woonkamer is ruim en voorzien van kersenhouten(fineer?) meubilair. Een eetkamertafel met vier grote stoelen, een dressoir met een enorme spiegel erboven. Een enorme plafondhoge kast met daarin een widescreen aso-formaat televisie. Een vierpersoonsbank die vanavond zal veranderen in een ruim bed voor Grote en Kleine Zoon. Een keuken met alle voorzieningen, een eigen douche en toilet voor de mannen. 

Dan de deur door naar de one-bedroom op de hoek, met aan twee zijden plafondhoge ramen. Twee ruime inbouwkasten, een balzaalgrote badkamer met twee enorme wastafelgelegenheden (een overduidelijk voor mij met een leren kruk en een makeupspiegel (en een voor manlief mét televisie). Een bubbelbad en een ruime douche. En nóg een apart toilet, met ingebouwde telefoon! We liggen echt helemaal dubbel! 150 dollar per nacht, en dan dít!!! Oja, en heel veel zachte grote handdoeken, luxe doucheschuim en morgen ‘gewoon’ iemand die alles weer mooi komt maken.

Eerst even chillen. Dan lekker douchen en op pad. We besluiten via de vliegveldachtige gangen, met van die rolbanden, zodat we lekker snel lopen, naar het MGM te lopen. Daardoorheen naar The Strip. En even wat eten in The Foodcourt. Er komt werkelijk geen einde aan de casinomogelijkheden op de begane grond van het MGM. Ik word er bijna claustrofobisch van. Als ik hier naar buiten zou willen, heb ik geen idee waar en hoe.

En als we dan uiteindelijk buiten komen, blijkt dat we even waren vergeten dat het er echt moordend heet is. Een hete fohnlucht blaast ons tegemoet. Hotel New York New York ligt precies tegenover ons. Dat betekent dat we in één oogopslag echt een soort skyline zien van de stad waar we maandag heen gaan. Als vanzelf gaan we mee in de enorme stroom mensen. Lopen twee keer een heerlijk koele schoenenwinkel binnen voor Grote Zoon. En zijn verder eigenlijk gewoon in shock.

Las Vegas is een soort Valkenburg, maar dan zesdubbelkwadraat. De alcohol is hier bepaald niet goedkoop, toch denken we dat dat een van de dingen is waar het hier de meeste Amerikaanse vakantiegangers om te doen is. Op een bepaald moment komen er massa’s enorme pick-ups met Amerikaanse vlaggen langsscheuren. Op de vlaggen staat LAS VEGAS DEZERT JUNKIEZ. Grote Zoon kijkt met grote ogen: Dit zijn vast allemaal Trumpstemmers!

Bij het Bellagio kijken we, naar de wens van Kleine Zoon, naar het fonteinballet van water, licht en muziek. Daarna lopen we moe en vol indrukken terug naar ons appartment. We willen nog maar één ding: slapen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s