Between the moon and New York City

Ook gisteravond werd het een latertje, want natuurlijk wilde ik de historische mijlpaal van Hillary Clinton live meemaken. Het was heel Amerikaans, en toch ook heel bijzonder om eerst haar trotse dochter te horen speechen en Hillary zelf na een vurige uiteenzetting van haar ideeën de nominatie als eerste vrouwelijke presidentskandidaat te horen accepteren.

Vandaag gaat de wekker vroeg. We halen om negen uur de huurauto op. En na de ervaring met de taxi gisteren en in de wetenschap dat het vanmorgen regent, verlaten we om acht uur het hotel. Het verhuurbedrijf ligt in de buurt van Central Park. Helaas passen onze vier koffers niet in de achterbak van het gehuurde formaat auto. Dat wordt dus een klasse hoger: Premium Car. Ik sluit m’n ogen voor de meerprijs.

Het kost even wat moeite om in het New Yorkse ochtendverkeer te komen, waardoor we nóg een rondje Manhattan doen. Leuk en toch ook weer anders dan wanneer je naast of achter een taxi-chauffeur zit. Op het moment dat we Harlem en de Bronx passeren, weten we dat we New York City écht uitrijden. Als we een uurtje later upstate New York even uit de auto stappen, is het eerste wat ik hoor vogelgezang. Het klinkt me, meer nog dan anders, als muziek in de oren. Wat heb ik dit gemist.

We rijden langs West Point, de beroemde Amerikaanse militaire academie, verscholen in groene heuvels aan de Hudsonrivier. We lunchen in een glanzendglimmende diner, zóveel dat we de rest van de dag geen honger meer hebben. Op Facebook geef ik aan dat we richting Catskill Park en Adirondack Mountains rijden. Dat is ook zo, en het bijzondere is dat dat van die mooie groene vlekken op de kaart zijn. Maar we  komen niet eens in ‘die groene vlekken’, terwijl het onze hele autorit lang prachtig groen en heuvel- en bergachtig is.

Rond vijf uur komen we aan op onze plaats van bestemming: Paradise Inn in Bennington Vermont. We willen graag in deze regio naar het Norman Rockwellmuseum. Maar omdat in dat plaatsje zelf alle motels en Airbnbs al vol waren, hebben we 45 mijl verderop iets gereserveerd. Rijden we morgen gewoon terug. In eerste instantie ben ik wat teleurgesteld over de locatie, maar ik ben me ook heel erg bewust van het feit dat m’n hormonen me parten spelen. Heel even liggen met m’n ogen dicht helpt me om de wereld om me heen weer zonnig en rozig te zien.

We rijden even naar Hannaford, een prachtige en grote supermarkt in de omgeving. Op de gok zonder navigatie. Wat een prachtige huizen staan hier! Van die houten, in pastelkleuren, omgeven door grote veranda’s en nog veel grotere tuinen! Paarden achter witte hekken. Trotse vlaggen in de tuinen, tussen veel groen en rijk bloeiende bloemen. Dit is waar ik van hou! Enige minpunt is dat ik relatief vaak de naam Trump zie …

Bennington is meer een wintersport- dan een zomers toeristenplaatsje. Het ziet er nu dus wat slapend uit. Niet dat ik dat erg vind. Na de heftigheid van steden als Chicago, Las Vegas en New York is dit een welkome afwisseling. En het is fijn om nu, met krekels op de achtergrond, de zon te zien ondergaan, terwijl we op ons ruime balkon een wijntje en een biertje drinken. 

Ik voel me in Green Mountain State Vermont , zoals Christopher Cross zong toen we vanmiddag in de auto zaten: prettig gevangen tussen ‘the moon and New York City’. And the best that I can do is fall in love.

Advertenties

2 gedachtes over “Between the moon and New York City

  1. Marion zegt:

    Ik zit te genieten van al je verhalen. Eergisteren heb ik er een stuk of 6 gelezen en vanochtend de rest. Echt genieten en wat schrijf je ontzettend mooi. Prachtig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s