Forever friends in Froswick Avenue

Ik ben blij dat ik om kwart over tien toch nog even in het heksenwinkeltje in Salem mijn slag kan slaan. Ik hoef niet veel, maar toch wel twee kleine souvenirs. Ik koop een klein roze buideltje voor mijn vollemaanstak, waar ik dertien maanden lang elke maand een buideltje vol symbolen en herinneringen hang, passend bij desbetreffende volle maan. Het buideltje van de afgelopen maan vul ik met kleine stukjes van de planten, veren en schelpen die ik hier in Amerika verzamelde, plus een paar kleine betekenisvolle voorwerpjes. Ze symboliseren onder andere het vertrouwen dat ik eerder vandaag beschreef.

Op aanraden van Maureen rijden we scenic route 127. Een kustweg van Salem naar Rockport. We rijden langs grote en kleine huizen, elk op zijn eigen manier passend in de omgeving van bos, duin en oceaan. Veel wit, lichtblauw, grijs. Een enkel lichtpurperen of -groen geschilderd huis. Ik kijk mijn ogen uit. De vegetatie varieert, van pijnboom tot roos, van soort van lavendel tot wilg. Maar allemaal met dat vergrijsde laagje waar mijn hart van fladdert.

We stoppen in Gloucester, voor een directe blik op het water van de oceaan. Het is bewolkt en een graad of twintig. En nog tamelijk vroeg. Alles bij elkaar geeft het een ongewone rust voor een zomerse maandagochtend. Ik hou d’r wel van hoor. Van die lege strandjes en kustweggetjes. Als we doorrijden naar Rockport zien we Inns waar we ooit, als we samen oud zijn, onze zomers wel lang en loom willen doorbrengen. Starend over het water, dat komt en gaat. 

Na een uurtje nemen we de 128. Dat is de snelle weg tussen Rockport en Salem. Daarna draaien we Interstate 95 north op, richting Portland, Maine. Natúúrlijk stoppen we in Kittery, de grote outletvillage in het uiterste zuiden van Maine. Frank, onze roommate in 1990, toen manlief en ik nog studeerden, heeft ons op het hart gedrukt vooral de Kittery Trading Post (weer) te bezoeken met Grote en Kleine Zoon. Een tradingpost is van oorsprong een plek, met name in Noord-Amerika, waar goederen geruild werden. En volgens mij heeft het in oorsprong ook altijd iets van doen met een ruil van goederen tussen Indianen en kolonisten, alhoewel dat laatste ook geheel en al uit mijn brein in plaats van uit de geschiedenisboeken zou kunnen kmen.

De mannen kijken hun ogen uit. Geweren tot voorbij de horizon, bijbehorende kluizen om ze veilig op te bergen, allerhande jachtmateriaal waarvan ik het bestaan niet kende. Plus veel souvenirs. En omdat we in Maine zijn: lobsterrolls en clam chowder all over the place. Note to self: niet voor Grote Zoon, die allergisch is voor schelpdieren!

Rond vijf uur komen we bij onze vrienden Frank en Dawn aan. Het blijft grappig om hen te ontmoeten. Gemiddeld genomen zit er vijf jaar tussen onze fysieke bezoeken, en ondanks alle social media hebben we verder slechts sporadisch contact. Maar vanaf het moment dat we elkaar weer zien, vallen alle grenzen van tijd en eventuele barrières van taal of afwezigheid weg. We pakken de draad op waar we hem de laatste keer hebben laten liggen.

Inmiddels hebben zij het appartement op de bovenetage van hun huis omgetoverd tot een sfeervolle en ruime Airbnb-gelegenheid. We hebben de komende dagen the best of both worlds. De luxe en ruimte van een eigen optrekje, in het goede gezelschap van oude bekenden. En waar we ooit met zijn vieren waren, zijn er inmiddels acht: de twee jongens van ons en hun twee meiden doen er lekker in mee.

We eten samen een heerlijke barbecuemaaltijd, wisselen ervaringen en herinneringen uit, spelen met de dikke rode kater Toe-s/Freckles/Whatever-you-want-to-listen-to. Om half elf gaan de lampjes uit. Frank moet morgen weer om half zes op. Misschien zwaaien we hem uit en anders slapen we uit 😀. Daarna maken we plannen voor een nieuwe dag met onze forever friends on Froswick Avenue.

Advertenties

2 gedachtes over “Forever friends in Froswick Avenue

    • AFG zegt:

      Vollemaanstak is eigenlijk een woord dat ik tijdens het schrijven bedacht. Ik verbind mij elke volle maan met de energie van dat moment. Vervolgens maak of koop ik een buideltje (in stof en kleur past bij de maan op dat moment) en vul ik het buideltje met symbolen die op mijn pad komen of die ik heel bewust hierbij zoek. Denk aan: edelsteentjes, kruiden, bloemen of takjes, briefjes met woorden of spreuken, geurtje (bijv. etherische olie), Tijdens de volle maan bind ik het buideltje ritueel dicht met een koord/touwtje in een kleur en materiaal dat hierop afgestemd is en waarbij ik een mooie passende spreuk uitspreekt.

      Dan bind ik het buideltje aan de tak. De tak hangt horizontaal aan de muur. Op deze manier bouw ik aan een zichtbare en tastbare verbinding met elke maan van het jaar.

      Na dertien manen is er een dankbaarheidsritueel met een groep vrouwen waarbij iedereen haar tak meeneemt!

      Hartelijke groet Anita

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s