Perfect day in Portland

De nieuwe dag begint al vroeg. Om half zeven om precies te zijn. Dat is het moment waarop er dagelijks een vliegtuig opstijgt van Portland Airport. Een half uur later word ik nogmaals gewekt: de wegwerkers starten hun dag precies onder ons appartement. Gelukkig zijn we ochtendmensen. En het leuke van vandaag is dat we geen haast hebben. Frank is om half twaalf terug van zijn werk en dan gaan we met zijn allen iets leuks doen.

Tot die tijd rommelen we wat aan. Doen we dat waar vakantie voor bedoeld is. Ik lees wat in de bearchair in de tuin, loop een blokje om met Grote en Kleine Zoon en praat bij met Dawn en de twins. Manlief helpt mee sandwiches maken en rond twaalf uur vertrekken we naar het strand.

Wonen aan de kust van Maine betekent in dit geval the best of four worlds: een eigen huis, dichtbij de oceaan, een grote stad in de buurt en eindeloos veel bos. We rijden naar Cape Elizabeth; een mooie ruime plek om te picknicken, te genieten van de wereldberoemde Portland Headlight, te kunnen wandelen en een beetje te zonnebaden.

Frank leidt ons rond als een professionele gids. Dawn vertrekt na de lunch onverwacht naar haar moeder. Zij voelt zich al langere tijd niet lekker en Dawn gaat liever met haar mee naar de huisarts. Dus rijden we met zijn zevenen in Franks van naar een tweede ydillisch plekje, Two Lights State Park, waar de voeten ook daadwerkelijk het oceaanwater in gaan. Het is koud!!!

Op naar de volgende stop: het centrum en de oude haven van Portland. Onderweg hebben we ontzettend veel plezier in de auto. Frank is niet alleen een semi-professionele gids, al sinds onze studententijd moet ik altijd erg om hem lachen. Hij heeft de wonderlijke combinatie in zich van real American, een beetje alternatief en inmiddels zijn we natuurlijk allemaal vijfentwintig jaar ouder. Betekent dat bijvoorbeeld het lange vlechtje dat ie vroeger in zijn nek had, inmiddels is verruild voor grijze slapen. Ik zie echter nog steeds de exchange student, making fun of the whole world.

De remmen van de van piepen, schuren en kraken sinds twee dagen, en hij heeft nog geen tijd gehad om naar de garage te gaan. Dat betekent dat bij elk stoplicht, en al helemaal als we bergaf staan, onze wijde omgeving hoort dat wij er zijn, en dus kijkt. En dan een van vol lachende, gierende, brullen kinderen en volwassenen ziet.

We wandelen door wat oude winkelstraten vol met kleine winkeltjes. Een van Franks dochters is dol op shoppen, dus samen met haar loop ik winkel in, winkel uit. De andere twin blijft liever bij de mannen, buiten. We testen ze een beetje uit, maar het lijkt ze niet te deren, er is altijd wel iets te kletsen blijkbaar. Net vrouwen eigenlijk 😃.

In de oude haven combineren we de verlossing van hoge nood met het lessen van onze dorst. Er hangt een goede sfeer. Het is een soort van strandtent, maar dan zonder strand. Je kunt er natuurlijk lobster eten, op allerhande manieren bereid. Wij beperken ons nu tot een drankje, de lobster komt morgen, als Dawn er ook weer bij is. Onder het genot van coke, blueberrie soda, heerlijke koude witte wijn en lokaal gebrouwen bier komen de verhalen los. Over Nijmegen 1990, de eerste ontmoeting met Dawn, het going-home-feest toen Frank terug ging naar de VS, over studeren nu. Er zijn enkele momenten dat ik de pubers aan onze tafel niet benijd, we kletsen en lachen maar door, terwijl zij luisteren zonder wifi.

We wandelen verder naar een nog ouder deel van de haven. Daar waar vroeger de vissers- en lobsterboten hun vracht losten. Het ziet er oud en verweerd uit en de laagstaande zon maakt er een onvergetelijk plaatje van. Onze buiken rammelen inmiddels flink, dus om een uur of zeven rijden we naar de supermarkt. Deze keer gaan de mannen shoppen, steak en zo, en blijf ik met de twins in de auto. Ze vragen en kletsen me de oren van het hoofd. Over Nederlandse woordjes, over het schoolsysteem en over wat ze later willen worden. 

Frank toert ons tot slot door de buurt waar zijn vader opgroeide. Dat is nu een trendy wijk. Wat gebleven is, is het mooiste uitzicht over de Casco Bay. Precies op dat plekje staat nu een bankje ter herinnering aan waar zijn vader altijd zat: A gift from his children, in memory of Richard A. Lorello, who grey up and spent his adult life on Munjoy Hill. He loved the Hill and the eastern promenade. This is where he passed some of his time. Take a moment, sit and enjoy the view.

Als we thuiskomen wordt het snel donker. We halen alle beschikbare kaarsen tevoorschijn, want de temperatuur is goed genoeg om buiten te zitten. De barbecue gaat aan, met hoofdlampjes op worden de steaks op het juiste moment omgedraaid. Als we aan tafel gaan, komt Dawn het pad oprijden. De posse is weer compleet. Het eten is heerlijk, de sfeer is geweldig en het plezier is ongeëvenaard. Het is zo’n avond waarop alles klopt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s