Full circle

De laatste volle dag in de Verenigde Staten. Wat hebben we een bijzondere reis gemaakt! De afgelopen twee dagen passeren alle ervaringen en gebeurtenissen al de revue. Gisteren in de auto, toen we downtown Boston in de file stonden, en Kleine Zoon alles wat we hadden meegemaakt, nagenoeg zonder ruggensteun wist op te lepelen. Vandaag doe ik het zelf nog eens dunnetjes over.

Na een uitgebreid ontbijt in het restaurant van ons resort vertrekken we naar het strand. Dat wil zeggen dat we zoveel moeten doen als de straat oversteken. Nu zou je kunnen denken dat het moeilijk is als je bedenkt dat deze straat de doorgaande weg naar het schiereilandje is. Niets is minder waar. Amerikanen zijn als de dood om een voetganger aan te rijden. Dus enig aanstalten om over te steken is al genoeg om ze vol op de rem te doen trappen.

We leggen onze hamamdoeken, zo handig want zo licht, tegen de muur van de boulevard aan. Daar ligt bijna niemand en we vragen ons af waarom. Kleine Zoon denkt het antwoord te weten: ‘Daar wordt vast veel tegenaan geplast!’ Later bedenk ik een ander antwoord.

Toen ik vanmorgen op het strand was om van de zonsopgang te genieten, was het wel 100 meter lopen naar eerste golven. Nu komen de golven snel onze kant op. Het wordt vloed. En dat er op ‘ons’ plekje niemand lag, kwam volgens mij enkel en alleen omdat mensen met teveel bravoure en te weinig ervaring met de opkomende vloed op het zand waren gaan liggen.

Het is altijd hilarisch om te zien hoe de eerste badgasten -en dat zijn we zelf tot nu toe gelukkig niet- worden overspoeld door een onverwacht grote golf. Uiteindelijk vindt iedereen die eerst over 50 meter verspreid lag een plekje op een strand van 2 meter. En wie dat niet bevalt, pakt zijn spullen in en vertrekt. Wij houden het lang vol tegen de boulevardmuur (een beetje Nederlander bouwt immers een dijk), maar uiteindelijk overwint de oceaan ons. Als laatsten der Mohicanen vertrekken ook wij naar de boulevard.

Mooie gelegenheid om in onze hotelkamer een dutje te doen, naar muziek te luisteren, de reis te overdenken en Moeder Aarde te danken voor wat ze me de afgelopen weken heeft (bij)gebracht.

Sinds Salt Lake City heb ik bloemen, blaadjes, grashalmen, veertjes, steentjes, schelpen en andere magische symbolen verzameld. Het meeste zal ik later vandaag op het strand achterlaten en aan de oceaan meegeven, maar met ieniemienie stukjes van alles vul ik mijn maanbuideltje en het medicijnbuideltje dat ik kocht bij Jacob Lake Inn. Ik roep op mijn balkonnetje de krachten uit allevier de windrichtingen aan. Ik vraag ze getuige te zijn van mijn dankbaarheid. En ik dank ze dat ze me brachten wat er kwam, die afgelopen drie weken.

Aan het einde van de middag ga ik nog even met Grote en Kleine Zoon naar het strand. Ik probeer ze te verleiden tot een ‘afscheidswals aan de waterlijn’; als dat niet lukt, laat ik mijn oogappels los en doe hetzelfde met de veertjes, de steentjes, de schelpen en de blaadjes …

De drie weken zijn omgevlógen, en in die wervelwind aan ervaringen vond ik, ja, ook angst, boosheid en frustratie, maar bovenal vertrouwen, geluk, plezier, enthousiasme en liefde. Natuurlijk waren ze er al, maar de een was een kleiner vlammetje in mij dan de ander. Morgen vertrek ik uit Amerika met een rugzak (en een zware koffer), terug naar m’n eigen huisje, m’n dieren en al die andere dingen die ik hier zo mis!

In New York sloeg ik, tijdens het shoppen voor Grote Zoon in zo’n hippe winkel, de autobiografie van Cindy Crawford open. Ze schrijft in het laatste hoofstuk, Full circle, over hoe onzeker ze altijd is geweest en hoe alleen het masker ‘Cindy Crawford het model’ met een uur of vier visagie, opgewassen was tegen haar eigen gebrek aan zelfvertrouwen. Op haar zevenenveertigste weet ze wie ze is en heeft ze haar masker niet meer nodig. Toeval bestaat niet. Deze reis naar Amerika was voor mij meer dan alleen een vakantie. Het is ook een een puzzelstuk in mijn Full circle.

Advertenties

4 gedachtes over “Full circle

  1. Saar zegt:

    Prachtig hoe dit soort dingen kunnen gaan. Je hoeft niet ver op reis te gaan om mooie ontdekkingen te doen, maar als je dit soort dingen meemaakt, prachtig!!!
    Wat omschrijf jij de dingen trouwens ook weer pakkend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s