Back to the future

Ik ben ook de laatste dag in Amerika voor de zon wakker. Schiet weer in m’n kleren en ga in flinke pas naar buiten. Even in alle rust genieten van een nieuwe dag. Een zonsopgang is altijd bijzonder en toch is het ook waar dat de ene zonsopkomst mooier is dan de andere. Gisteren was hij zo bijzonder. Qua licht, qua vogels, qua schelpen en krabben. Qua rust die ik voel.

Vandaag is er meer onrust, want ik ga weer vliegen. Ik moet zeggen voor wie vliegangst heeft: ga vooral op vakantie naar Amerika, boek ook een paar binnenlandse vluchten en ik beloof je: het went. Vandaag en morgen zal ik voor de zevende en achtste keer in drie weken opstijgen en een paar uur op een kilometer of tien hoogte hangen. En ik zal doen of het de normaalste zaak van de wereld is. Dat ik mijzelf in de weken voorafgaand aan onze reis zo gek heb gemaakt met woeste gedachten en onrustige gevoelens, is gewoonweg knap.

Ik moet eerlijk zeggen: de pilletjes van dokter Vogel, al dan niet placebo, hebben me een handje geholpen. Net zoals de zeer pragmatische app van de stichting Valk. Maar ik weet ook dat ik het bovenal helemaal zelf heb gedaan. Ik heb mijn angst afwisselend in het zand gestoken en recht in de ogen gekeken. Ik heb mijn gevoelens af en toe weggerationaliseerd maar ook alle ruimte gegeven om in de vorm van tranen naar buiten te komen.

Terug naar vanmorgen: na mijn strandwandeling heb ik zitten genieten op het balkon. Het zou vanmiddag slecht weer worden in Boston, met severe thunderstorms, dus ik wilde de zon nog pakken waar ik kon. Ondertussen luisterde ik naar muziek. Ed Sheeran, met zijn liedjes vol melancholie en vervlogen herinneringen.

Het is vast geen toeval dat ik hetzelfde liedje als vanmorgen op het balkon, ’s middags in de vertrekhal van het vliegveld hoor. Het bezingt de pijn van de liefde en hoe dat ons laat voelen dat we leven. Maar ook hoe liefde ons kan helen, onze ziel kan genezen. Over hoe we de liefde in herinneringen en foto’s gieten, die we verstoppen in onze broekzak.

Wat slaat hij de spijker op zijn kop. Ik heb zo genoten deze reis, ben zelfs in staat te genieten van het eindeloos rondhangen op het vliegveld, als onderdeel van een grotere ervaring, die ik meeneem de rest van mijn leven. En al die ervaringen, opgedaan in het moment en gevangen in mijn blogjes en foto’s. Mijn tranen stromen als vanzelf om wat voorbij is, maar vooral ook om wat ik heb mogen beleven.

Ik ben op weg terug naar huis. Het voelt als back to the future. Ik verlies op deze terugweg de uren die ik op de heenreis inhaalde. Maar bovenal reis ik terug naar daar waar mijn hier en nu en mijn toekomst ligt. Ik kijk vol liefde terug op de reis en wat het me heeft gebracht en neem dat alles mee in de dagen die voor me liggen.

‘Wait for me to come home …’

7 gedachtes over “Back to the future

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s