Een miljoen sterren

De nacht van woensdag op donderdag, drie uur. Mijn wekker gaat. Even later sta ik op het balkon. Het is koud. En helder. En er vallen sterren. Zeggen ze. Mijn ogen moeten wennen. Aan het donker van boven. En aan het felle licht van de straatlantaarn die in de rechteronderhoek van mijn oog een lichtpuntje brandt.

Ik ga op mijn hurken zitten. Op die manier is het licht van de lantaarn verdwenen. Ik mopper in en op mijzelf. Ik had dit beter moeten voorbereiden. Net zoals met de maansverduistering de stoel moeten klaarzetten en een slaapzak. Dan had ik het langer kunnen volhouden.

Ik weet niet zeker of ik ze zie. Ik kan me van andere jaren herinneren dat ze echt helder naar beneden komen suizen. Nu zie ik hele kleintjes, hoog aan de hemel. Denk ik. Ik kruip terug mijn bed in. Mijn werkdag begint over tweeëneenhalf uur inmiddels weer met de wekker.

Donderdagavond, tien uur. Wat een herfstige dag hebben we achter de rug. Ik wil wel sterren zien vallen, maar zet geen wekker. Ze zullen vallen. Achter de wolken en in mijn dromen.

De nacht van vrijdag op zaterdag , drie uur. Ik word spontaan wakker en kijk naar buiten. Een heldere hemel. ‘In de tweede helft van de nacht is het hoogtepunt van de vallende sterren’, zeiden ze. Is drie uur al de tweede helft? Ik zie geen vallende sterren. En besluit de wekker te zetten op vier uur. Da’s zeker de tweede helft.

Want ik wil mijn ziel zacht laten landen. Het is mooi geweest dat ze nog even achterbleef. Maar ik mis haar. Heb haar nodig. Het was een gekke week. Zaterdag vertrokken uit Boston, sta ik zondagochtend nog op het vliegveld in Zürich. Zit ik ’s middags met manlief in onze eigen -prachtig bloeiende- tuin en kijken we elkaar aan met een blik-van-wat-nu. Hoe geven we die geweldige reiservaringen een plekje in ons bestaan?

Deel van mijn verwerking is snel weer aan het werk gaan. In het ritme komen, terwijl ik vanwege de vakantierust ook de tijd kan nemen om mijn verhalen te vertellen, foto’s te laten zien en de ervaringen te laten indalen. Het gevoel dat een van die vallende sterren mijn ziel thuisbrengt, brengt de sterke wens in mij naar boven om ze daadwerkelijk te zien. En dus staat de wekker midden in de nacht, voor de tweede keer deze week.

Vier uur vanmorgen sta ik weer op het balkon. Ik zie sterren. Veel sterren. Misschien wel een miljoen. Maar geen vallende sterren. Ben ik ongeduldig? ‘Op het hoogtepunt kunnen er wel zeventig per uur vallen’. Dat is toch zeker één per minuut. Ik sta er echt al langer. Drie weken reizen, een net verdwenen jetlag en twee keer wakker in één nacht eisen hun tol. Mijn ogen sputteren tegen. Ik wil slapen.

Ik schuif het gordijn en de balkondeur helemaal open. Zo kan ik vanuit mijn bed een groot deel van de sterrenhemel zien. Zonder het licht van de straatlantaarn. Ik glimlach. Dan vallen mijn ogen dicht. 

Ik schrik. Heb ik geslapen? Dan open ik mijn ogen en precies op dat moment zie ik een ster vallen. Ik glimlach weer. Ik ben terug. En doe een wens:

Eén miljoen sterren

Als er één valt dan heb je

Eén miljoen wensen

Als er één valt
Wat zou ik willen wensen? 
Ik doe een wens voor jou

Ik hoop dat je gelukkig wordt 

Frank Boeijen

Advertenties

Een gedachte over “Een miljoen sterren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s