Ballon in de bucket

De afgelopen twee weken ben ik, als van een glijbaan, van een droomreis door Amerika de Betuwse klei weer ingegleden. De rust op het werk en het mooie weer maken de glijpartij prettig stroef en mijn opspelende frozen shoulder maakt me bewust van de noodzaak om zacht te landen en keuzes te blijven maken voor wat goed voelt en past.

Bij de afronding van de bijzondere reis en het voortschrijden van de zomer naar de herfst past stilstaan bij wat het jaar me tot nu toe heeft gebracht. En dat is veel. Het maakt dat ik, naast de oogst van alle rijkdom, ook stilsta bij wat ik nu nog wil doen. Want ook al is de reis belangrijker dan de bestemming, het is natuurlijk wel stimulerend om te weten welke kant ik ongeveer op wil.

Deze periode sluit nauw bij de tarotkaartlegging die ik afgelopen eindejaarsavond deed. Een kaart voor elke maand. En, toeval of niet, tot nu toe is elke ‘maandvoorspelling’ uitgekomen. Augustus is mijn maand om te sudderen en geduldig te wachten op inspiratie.

Ik hoef niets te doen. Sterker nog, hoe meer ik doe, hoe minder effect het zal hebben. Beter is te vertrouwen op dat wat mij toekomt. Dat is één van de redenen waarom ik geen bucketlist (meer) heb.

Een tijd geleden was dat wel een dingetje. Bijna iedereen die ik kende had zoiets als een bucketlist. Ook ik werd er door aangestoken en begon met zo’n top 100 van dingen die ik gedaan wilde hebben. Maar ja, ik dacht ook altijd: wat als die 100 dingen afgevinkt zijn? Ik kwam dan ook niet verder dan het bedenken van 43 wensen, en inmiddels ben ik het lijstje alweer kwijt.

En toch. Vandaag denk ik er weer aan. Omdat er iets voorvalt wat de kwetsbaarheid van het leven voelbaar maakt. En als ik wandel met Knoet, na het eten, zie ik in de verte drie ballonnen, hoog in de lucht. Op de terugweg is één van die ballonnen wel heel dichtbij. Even denk ik dat ie voor me op het grasveld zal landen. Dan zie ik hem heel laag over ons huis gaan. Het zal toch niet dat ie in de tuinen … ?

Ik hol onze buurstraat door, naar het pas gemaaide graanveld. Misschien te stoppelig om te landen. Ganzen vinden dat wel okee, maar mandjes vol gespannen mensen? Ineens zie ik dat er meer buurtgenoten terug van vakantie zijn dan ik eerder dacht. Een landende ballon is nieuws in de buurt en iedereen loopt uit.

De ballon vaart verder, tot achter de bomen. Dan komt de tweede. Iets hoger, maar ook mooier. In alle kleuren van de regenboog, met steeds weer dat zo eigen geluid van de oplaaiende vlam. De ballonvaarders zwaaien en roepen gedag. Wij beneden hebben nog een kans om een zachte landing te zien. Maar ook deze ballon verdwijnt stil achter de bomen.

Ik heb geen bucketlist meer, en er gaat ook geen nieuwe komen. Maar de twee ballonnen voelen wel als inspiratie en als een bestemming. En de reis ernaartoe? Die valt me vast toe.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s